Sevgi Demir
@ssvgidd
YTÜ
15 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
... belki ben tanıdığın kadar bir şeyim geride bir şey yoktur ben de kurcalamak istemiyorum altından bir yokluk bir hiçlik çıkarsa sen belki dayanırsın buna fakat ben dayanamam yaşayamam
Tutunamayanlar
TutunamayanlarReklam
YaşamadanŞiir
İnsan ince ince yaşar
Yaşarmış gibi yapar
Kaybolan hayatında
Kendini bulmaya adar
Görmez ki yalnızlığını
Adımının yanlışlığını
Gelince yolun sonuna
Anlar ki yanlış yaşadığını
Saklı
Dönüp bakamadığında
Tüm kayıpları
Uzansa eli
Tutsa ucundan
Gelir miydi görmezden geldikleri?
Peşinden
Durmaz akan zamanda
Düşen yaprağın
Akan nehrin
Geceyle gündüzün
Sarhoşluğunda
Sandı ki bir sonsuzluk saklı
Soluklanmaya yüz tutmuş ömründe
Aynalar ki gizlenmiş gözlerinde
Bakar bulamaz kimseyi
Aradığı bedeninde
Kalan vardı
Araf1000k
Ben. İnsan. Ölmeye doğuyor. Doğuyorum. Ölüyorum. Bir noktalık nefes. İki giz arasında ikilem. İkilemde pusu. Korkular ve kayboluşlar. Kaybolmamaya adanıyorum. Pusulardan tehlike seziyorum. Sezdiklerimden kaçıyorum. Sezemediklerimden korkuyorum. Koşuyorum. Acele ediyorum. Rotasızım. Kendime dolaşıyorum. Farkında değilim. Kaçırıyorum. Görmeyi, anlamayı, hissetmeyi. Durmayı unutuyorum. Yorulmuyorum veyahut dizlerim titriyor. Düşüyor elimden ben koştukça tutmaya kendimi adadıklarım. Eğil(e)miyorum. Sonsuzluk uzanıyor aramızda. Eksiliyorum. Çaresizleşiyorum. Yalnızlaşıyorum. Değişiyorum. Küçülüyorum buruştukça. Çekiliyorum korktuğum karanlığa. Kaçamıyorum. Bilmemenin prangasını boynumdan atamıyorum. Bilmemeyi inkâr ediyorum. Hâkim oluyorum çöplüğüme. Tekmeleri canımı acıtıyor ruhumun. Mahkememden kovuluyorum. Sürgüsünü çekmeye uğraşıyorum. Sussun. Acıyor. Acınası oluyorum. Neydim ben? Neredeydim ve kimdim? Çelişiyorum. Yaşamakla çelişiyorum. Yaşamıyorum. Doğmakla çeliştiği gibi ölümün. Çelişiyor mu? Hayır. Sadece diriliğini kaybetmemeye uğraşıyor zaman denen varlık.
SD.
ZayıfEdebiyat
Dar sokak. Yumuşak hava. Yorgun zihin. Bitkin adımlar. Bitik cümleler. Dönen dünya. Genişleyen evren. Yansıyan ışın. Ağlayan bebek. Kopan çığlık. Dalgalanan deniz. Gecelenen gün. Akan zaman. Değişen ben. Her değişim mucize. Her şey değişir. Değişmeler derin, yüzeysel, içsel, dışsal, açık, kapalı, dinç, yorgun, istekli, kaçamak… Sabit bir bedende milyonlarca değişim. Sabit bir evren ve trilyonlarca değişim. Ben evrenim. Evren ben. Düşüncelerim dönen dünya, adımlarım genişleyen evren. Her adımım biraz daha genişlik katıyor hayatıma. Biraz daha açılıyor ve biraz daha daralıyorum, uzaklaşıyor ve yakınlaşıyorum, büyüyor ve büzüşüyorum, uzuyor ve çekiliyorum, güçleniyor ve güçleşiyorum… yokluğa her gün bir gün daha hediye ediyorum, varlığıma bir gün daha veda ediyorum. Sabahlar gece, geceler acı. Yürüyorum sokakta kendime doğru. İnsana doğru. Damarlarında geziniyorum. İnsanın. Daralmış, genişlemiş, hastalıklı, sağlıklı, pilli sokaklarında. Dünyanın. Gitmeler gelmeleri çağırır içine. Gelmeler ve gitmeler çiziyor yolumu. Kendimden gidip kendime geliyorum. Akan bir nehir misali. Karşıdan karşıya geçiyorum. İnsan görüyorum. Işığa bakmıyorum. Gözlerine bakıyorum. Damarlarında geziniyorum. Yok oluyorum. Yola atlıyor. Ona çekiliyorum. Hız sağımda. Ve artık solumda. Ben yerde. İntiharın yanında. Zayıf bir bedenle. Yok oluyorum.
SD.
İnsan Nereden Başlar Yitmeye?1000k
İnsan kendini yitirişini nasıl izler? İzler mi acaba? Eskiden idam izlemek insan topluluğu için zevk imiş. O saatlerde ne yapıyorlarsa bırakıp bir insanın yaşamaya, gülmeye, baba/anne olmaya, yeniden başlamaya, şansa, görmeye, konuşmaya, dinlemeye, anlam bulmaya, huzura, insan olmaya, işe yaramaya, çabaya, akşam sefasında yer almaya… vedasını rahatça izliyor ve bunu hemencecik orada unutup yollarına devam ediyorlarmış. Öyle de yapmıyor mu her insan kendi haleti ruhiyesine. Her gün, her an… kendi varlığının idamını geride bırakıyor ve yoluna devam ediyor. İçine çökmeye başlayan katılık; hislerini sömürüyor, ruhuna çöküyor, düşüncelerini donduruyor, duygularına acımasızlık iksiri bulaştırıyor. Ve bunu hayatın kendisi zannediyor. Yaşamak böylesi bir kokuşmuşluk işte.