Bak, artık o kadar altüst oldum ki sabahın erken saatlerinde yazıyorum. Kalbimde sancı, elimde is kokusu, yüzümde sahte bir gülümseme. Acıya kafa tutuyorum, acıya kafa tutulur mu hiç deme deniyorum işte. Bak, şimdi de kan içinde gözlerim. Dönüp bir kere baksam kendime saatlerce ağlarım, öyle değiştim. Sırtımdaki bu yükler daha ne kadar yere çekecek beni bilmiyorum, bilseydim zaten bunları yazmazdım. Derin acılar dilsizdir derler, ondan mı hep bu suskunluğum?
"Güçlü değilim ben! Daha iki gün önce yine intihar etmeye çalıştım. O kadar güçsüzüm ki ölmeyi bile beceremiyorum. Sadece hap alarak intihar ediyorum, o kadar korkağım ki bir silahı dayayamıyorum şakaklarıma, kendimi asamıyorum duvara."
"Kendini duvara asmak mı cesaret? Asıl bu en büyük korkaklık. Bundan büyük zayıflık var mı Karmen?"