Biraz sindirebildiğimi düşünüyorum artık. Asil delirdiğinde delirdim, o bir dehaya dönüştüğünde ona ayak uydurdum. Ama delirmem daha cok oldu, tıpkı Asil gibi. Ailesine sinirlendim, Yahya'ya üzüldüm. Asil son nefesini verirken belki o da üzüldü. Ya da onunla tanıştığı andan beri kendisi gibi olduğunu biliyordu ve o yüzden ona sırlar verdi, onun küçük zihnini "Ben" düşüncesiyle doldurdu. Her neyse kitap hakkında düşünmeye devam edeceğim. Kinyas ve Kayra baş ucu kitabıma dönüştü. Icimde büyüyen Hakan Günday hayranlığını tarif dahi edemem. Ancak onun kaleminden çıkan hiç bir kitabı okuduğuma pişman olmayacağımı biliyorum. Ve size bir sır vereceğim, Hakan Günday okurken, Farazi ve Kayra dinleyin. Öyle ki bir süre sonra bazı şarkıların Hakan Günday'ın yarattığı karakterlerine ait olduğunu hissedeceksiniz.