"Tanrım, öfkeyle azarlama beni, gazapla yola getirme. Lütfen bana.. bitkinim; Şifa ver Tanrım, kemiklerim sızlıyor. Çok acı çekiyorum. Ah, Tanrım! Ne zamana dek sürecek bu? Gel, Tanrım, kurtar beni, yardım et sevginden dolayı."
Mezmurlar, 6:1-4
İlk kez 6 yaşımda utandım kendimden. Bir yüzüm olmadığı için. Bütün gücümle utandım. Sonrasında da yüzlerce farklı neden buldum, yeniden ve yeniden utanmak için. Bin yıl yaşasam binlerce neden daha bulurdum. Çünkü insan kendine karşı acı ve öfkeden başka ne hissedebilir, bilmiyordum.