Her ne kadar itiraf edemezsek de hepimiz kendimizi başkalarıyla kıyaslayabiliyor ve başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncelerinden etkilenebiliyoruz.
Fakat bazı insanlar için diğerleri tek varlık nedenidir. Değer duygularını dışardan alıyorlar; çevrelerinin fikir ve yargılarına göre yaşıyorlar. "El âlem" denen örgütün :) adeta kölesi haline gelmişlerdir. Kendilerine özgü hiçbir yaşamları yoktur. Sürekli şunu düşünürler: "Şunu yapacağım ama toplum ne der? Garipser mi, yargılar mı?"
Toplumun tüm lanetli taraflarına boyun eğmişlerdir. Uyumsuz olmamak için aşırı çaba sarf ederler — ki işin ironisi, uyum sağlamaları ve toplumu tatmin etmeleri imkânsızdır.
Bu tür kişilere karşı Stirner'ın radikal biriciklik kılıcını çekmek gerektiğini hissediyorum.