Sevda
@stomeraga
Şu anda okuduğu kitap
Bu pasaj bence kitabın özüKitap Alıntısı
-Kralın hizmetkarları, askerleri, habercileri ve vekilleri vardır. Ya bu Anti-Kral’ın hizmetkarları nerede?
-Kafalarımızın içinde, oğul. Hain olan nefsimiz; “Yaşamak istiyorum; ben yaşayayım da isterse dünya yansın!”Diye bağıran nefsimiz. Karanlıkta bulunan, içimizdeki hain ruh, aynı elmanın içindeki kurt gibi. Hepimize hitap ediyor. Ama sadece bazıları onu anlıyor. Kendileri olmaya çalışan insanlar. İnsanın kendi özünü bulması çok nadir rastlanan bir şeydir ve çok büyük bir şeydir. İnsanın sonsuza kadar kendisi olması daha güzel değil mi?
Reklam
En Uzak SahilKitap Alıntısı
Tek bir adam nasıl yönetebilirse, aynı şekilde mahvedebilir de: İster Kral ol, ister Anti-Kral.
En Uzak SahilKitap Alıntısı
Ağaçların günahı neymiş? Kendi suçları yüzünden otları cezalandırmak zorunda mıydılar? İnsanlar çok vahşi, başka insanlarla bir alıp veremedikleri var diye toprakları ateşe vermiş olmalılar.
Elveda Gülsarı yalnızca bir atın hikâyesini anlatan bir roman değil; idealleri uğruna mücadele etmiş bir insanın yaşadığı büyük hayal kırıklığını anlatan çok güçlü bir eser.
Romanda iki ana karakter vardır: Tanabay ve Gülsarı.
Tanabay, kolhoz sistemine bütün kalbiyle inanmış, emek vermiş, mücadele etmiş bir adamdır. Gülsarı ise güzelliğiyle, yürüyüşüyle ve gücüyle dikkat çeken yorga bir attır.
Kitap yalnızca bir günü anlatır. Ama o bir günün içinde Tanabay’ın zihni sürekli geçmişe döner ve hem onun hem Gülsarı’nın hem de toplumun yaşadığı değişimi görürüz.
Romanın arka planında Sovyetler Birliği’nin kolhoz sistemi vardır. Eşitlik vaat eden bu kolektif düzende Tanabay yıllarca çalışır; fakat zamanla insanların hâlâ aç olduğunu, yoksulluğun bitmediğini ve verilen emeğin karşılığının alınamadığını görmeye başlar.
Bence Gülsarı bu noktada yalnızca bir at değildir; aynı zamanda Ekim Devrimi’nin, Tanabay’ın gençliğinin ve o devrime duyduğu inancın simgesel bir yansımasıdır.
Tıpkı devrim gibi Gülsarı da başlangıçta güçlü, görkemli ve umut doludur. Herkes ona hayrandır. Ama zamanla o da gücünü kaybeder; yarış atlığından araba atına dönüşür, yaşlanır ve tükenir. Tanabay’ın devrime olan inancı da Gülsarı’nın bedeni gibi yavaş yavaş yıpranır, işlevini kaybeder.
Bu yüzden romanda yalnızca bir atın yaşlanışını değil; bir insanın gençliğini, inancını ve bir ideolojinin yavaş yavaş çöküşünü okuruz.
Peki bir insan, yıllarca inandığı şeyin artık anlamını yitirdiğini fark ettiğinde geriye ne kalır?
Reklam