Kitabı genel anlamıyla beğendim bir solukta okuyabileceğiniz insana değer katan ve okuduktan sonra da düşünmeye sevk eden kısa hafta sonu için vitamin bir kitap diyebileceğimiz bir eser.
Kitaptan beğendiğim bazı cümleleri aktarmak istiyorum .
Sadece su içmek bile özellikle büyük yerleşim yerleri ve şehirlerde size tifo gibi bir hastalık bulaştıabilirdi. Zamanında sadece su içmek bile ölmeniz için en büyük sebepti.
Çiçek hastalığı ölümde fırsat eşitliği sunan bir katildi kraldan en fakire kadar asla insan seçmezdi .
Pekçok fikir dünyanın birbiriyle bağlantısı olmayan bölgelerinde birbirinden bağımsız şekilde pekçok kez keşfedildi .
İlerlemenin yalnız çalışan dahi modeli ile iş birliği agi modeli arasındaki fark gibidir her ikisi de önemli ve gereklidir.
Nathan Strouse güvenli süt temini için mücadele ettiği sıralarda başka Öncüler de halkın içme suyuna az miktarda klor katarak kolera ve tifo gibi hastalıklara yakalanma olasılığını büyük ölçüde azaltmaya .
Plasebo etkisi ilaçlar ve eczaneler için çok önemlidir insanlara verilen ilaçların bu etki sayesinde bile faydalı olduğuna inanabilirsiniz.
Yeni fikirler çoğu zaman başkalarının sıradan bir rastgele gördüğü şeylerde başka birisinin bir sinyal algılaması ile başlar.
Bugün kullanılan neredeyse tüm penisilin türleri küflü mery ile kaplı kadının bulmuş olduğu kavun da türeyen bakterilerden tür türetilmiştir.

Kısacık kitaba bu kadar inceleme :)) gününüz aydın olsunAlıntı
Heyyyy !!! Genclik şöyle buyrun :))
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
Sanki insanın kalbine eğri bir çizik çekiyor bu hikâye…
Bir kadın var, adı Müzeyyen. Öyle düz değil, öyle okunur okunmaz anlaşılmaz. Bir duruyor insanda. Bir dokunup geçiyor, bir kalıp içini deşiyor.
Ve bir adam… Kendi anlatamadıklarına tutunan, her kelimeyi bir yara bandı gibi yapıştıran.
Kitap boyunca, iki insanın birbirine yaklaşırken aslında kendinden uzaklaştığını hissediyorsun.
Hani olur ya bazen biri gelir; ne tam iyileştirir, ne de bırakır seni. İşte öyle bir bağımlılık, öyle bir tutku hali.
Müzeyyen’in gölgesi bile ateş yakıyor.
Adamın kelimeleri ise ıslak, karanlık, içe çöken.
Cümleler kısa kısa…
Sanki nefes nefese yazılmış.
Biraz eksik, biraz kırık, biraz "ben böyle kaldım" hali.Duygu akıyor, ama düzenli değil; zaten düzen, böyle bir hikâyeye yakışmazdı.
Kitap sanki aşkı anlatmıyor da, aşkın insanda bıraktığı gölgeleri anlatıyor.
Bir kadının gizemiyle, bir erkeğin arayışı arasında kalmış küçük bir dünya.
Okudukça, “bu da bana dokundu” diyorsun.
Çünkü hepimizin hayatında bir kere bile olsa bir Müzeyyen oluyor:
Yaklaşınca yakan, uzaklaşınca içte boşluk bırakan…
Ve son sayfaya gelince…
Sanki kitap bitmiyor da, sende bir şey yarım kalıyor.
Aşk gibi.
Tutku gibi.
Tam söyleyecekken susan bir cümle gibi…
Velhasılı kelamm bu kitap bana bunu yaşattı .Siz yine de bı ara bakın derim ;)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
The journey from a debilitating stroke to full recoveryNörobilim
A brain scientist's journey from a debilitating stroke to full recovery becomes an inspiring exploration of human consciousness and its possibilities
On the morning of December 10, 1996, Jill Bolte Taylor, a thirty-seven-year-old Harvard-trained brain scientist, experienced a massive stroke when a blood vessel exploded in the left side of her brain. A neuroanatomist by profession, she observed her own mind completely deteriorate to the point that she could not walk, talk, read, write, or recall any of her life, all within the space of four brief hours. As the damaged left side of her brain--the rational, grounded, detail- and time-oriented side--swung in and out of function, Taylor alternated between two distinct and opposite realties: the euphoric nirvana of the intuitive and kinesthetic right brain, in which she felt a sense of complete well-being and peace; and the logical, sequential left brain, which recognized Jill was having a stroke, and enabled her to seek help before she was lost completely.
In My Stroke of Insight, Taylor shares her unique perspective on the brain and its capacity for recovery, and the sense of omniscient understanding she gained from this unusual and inspiring voyage out of the abyss of a wounded brain. It would take eight years for Taylor to heal completely. Because of her knowledge of how the brain works, her respect for the cells composing her human form, and most of all an amazing mother, Taylor completely repaired her mind and recalibrated her understanding of the world according to the insights gained from her right brain that morning of December 10th.
Today Taylor is convinced that the stroke was the best thing that could have happened to her. It has taught her that the feeling of nirvana is never more than a mere thought away. By
Futbol, milenyuma girişimizle birlikte hızla büyüyen bir sektör oldu ve global bir spor haline geldi. Hal böyle olunca yayın gelirleri, forma satışları, bilet gelirleri ve daha birçok ekonomik avantaj parayı elinde tutan güruhların dikkatini çekti. Rus oligarklar bu konuda hamle yapan ve futbola para akıtan ilk grup olurken; onları kulüpleri şirket gibi yöneten Amerikalı işadamları izledi. Asya pazarı ortaya çıktı ve Çin, global futbol piyasasında gücünü göstermek için her şeyi yaptı. Bu dörtlünün son bloğunu tamamlayan ise Orta Doğu oldu. James Montague "Oyunun Efendileri" adlı kitabında, bahsettiğim duruma ve bu durumun nasıl bir çağlayan gibi ilerlediğine dikkat çekiyor. Montague'nin satırlarında parayı yasallaştırmak için kulüplere para harcamayı, siyasi dokunulmazlıklar kazanabilmek için kulüpler satın almayı, markanın görünür yüzü olmak için satın almayı ve yayın gelirleriyle zenginliğine zenginlik katmak için satın almayı görüyoruz. Yatırım adı altında, aslında futbol kültürünün nasıl değiştiğini ve masumluğun nasıl kaybolduğunu anlıyoruz. Yazarımız, tüm bunları büyük bir netlikle anlatırken Katar Dünya Kupası'na ve orada işçilerin yaşadığı çok zor koşullara da değiniyor. Araştırmaları ve röportajları gerçekten çok değerli!
Yazarımız, kitabı dört bölümde inceliyor. İlk bölümde Doğu Avrupa'yı ve "Oligarkların Yükselişi"ni görüyoruz. Oligarklar; Sovyetler Birliği'nin yıkılması sonucu ortaya çıkan, zenginliğinin kaynağı bilinmeyen ve gücü elinde bulunduran bir topluluğu temsil eden Rus ve Ukraynalı kişilere denmektedir. Vatanından sürülerek ikinci vatan dedikleri Birleşik Krallık'a gelen ve Rus devletinin en başındakine olan desteklerini devasa yatırımlar yaparak gösteren Rus oligarklar anlatılıyor. Petrol ve gaz yatırımlarıyla zenginleşen Roman Abramoviç'in 23
E BU HAZELWOOD'UN AYNISI??
HAZELWOOD KLİŞE CHECK LIST
Kadının boyu 1.52 ve adamınki de 1.90 civarı (check)
Kadın sürekli mutluluk saçan, patolojik people pleaser (check)
Adam öğle molasında bile spora gidip kas yapan, ailesiyle arası bozuk, egoist huysuz (check)
Birbirlerinden anlamsızca nefret ederek baişlayıp sonunda bu nefretin başından beri aşk olduğunu fark etmek (check)
Ofiste geçen enemies to lovers trope (check)
Sanırım yazarın ilk kitabıymış bu ama umuyorum ki ikinci kitabında daha farklı trople'lar kullanma cüretini gösterir.
Kitabın ilk 40-50 sayfası gerçekten iyiydi. Güçlü bir başlangıç yapmış ve minicik tester boy kızımız bütün gücüyle Josh'tan nefret ederek okuyucuyu tamamiyle içine çekiyor. Gerçekten iyi bir kitap okuduğumu düşünmüştüm.
Sonra 80.sayfada asansörde öpüşüyorlar. Evet 80.sayfada. Ama karakterlerimiz her şeyi düşmanca bir oyuna çevirdikleri için bu bile kızımıza pes etmemesi gereken bir oyun gibi geliyor. Kitabın ilk bozulma anı burada başlıyor, çünkü ilk sayfalarda anlattığı o güçlü nefretin yanında hoşlanmaya dair tek bir şey bile yoktu. Doğal olarak bu nefretin aşka evrilme anını yavaş yavaş eğlene eğlene okuyacağımı düşünmüştüm. Maalesef öyle olmadı.
Öpüşme anından sonra kızımız da bozuldu ve kitabın başından beri koruduğu bütün o sevimliliğini anlamsız bir 17 yaş azgınlığına bıraktı.
Operasyon müdürlüğü terfisi için çocuk gibi birbirlerinin ayağını kaydırmalarını okumak bile anlamsız Paintball sahnesinden daha çok keyif verirdi. Ya da kusma sahnesinden. Lucy'nin ateşi 40'a dayanınca Josh'ı boğmasına bayılsam da cringe'di.
Kısaca Lucy'nin tek istediği arkadaş olmakken Josh arkadaş olmak istemediği için sevgili oldular. Aradaki cinsel çekim neydi o zaman derseniz de ikisi de onca işin gücün arasında başka biriyle olmaya fırsat
Kitabın kısa ve öz olması kadar, hedef konuyu okuyucuya düşündürtmesi de büyük bir başarı. Bir beyaz yakalı olarak aslında "Fazla Mesai" konusu ve iş hayatının geleceği üzerine bolca konuştuk, yazdık ve çizdik. Kapitalist ekonomik sistem her geçen gün daha insani bir yapıya bürünüyor. Dışarıdan öyle bir görüntü vermeye çalışıyor en azında. Bugün çalışan insanların sahip olduğu hakların hiçbiri kurulu düzen veya işverenler tarafından kendiliğinden verilmedi. Söke söke alındı. Evet şu bir gerçek; bundan 250 yıl önce insanlar topraktan zorla koparılarak maaşlı bir çalışan olmak zorunda bırakıldılar. 150 yıl önce hiçbir hakları olmadan, kötü yaşam koşulları içinde genci yaşlısı, çocuğu kadını demeden saatlerce uygunsuz koşullarda çalışmaya mahkum edildiler. Günde 18 saat çalışarak, kötü beslenerek, gelir ve sosyal güvence olmadan yaptılar tüm bunları.
Bismarck ile birlikte sosyal devlet düzeni kurulmaya başlandı. Çalışanların da zaman içinde kapitalist sistem için sadık bir müşteri olduğu anlaşılınca çalışma koşullarında iyileştirmeler oldu, yan haklar kazanıldı. Isaac Asimov bundan yetmiş yıl önce makinelerin insanların yerini alacağını söylediğinde bunun bir ütopya olduğunu söylemişlerdi. Lakin tıpkı romanlarında yazdığı dönemi yaşamaya başladık. Artık prekarya, vatandaşlık geliri ve sosyal adalet konuları gündemi daha fazla meşgul ediyor. Peki son 100 yılda dünya ekonomisi hiç olmadığı kadar büyümüşken, teknolojik gelişmeler hız kesmeden artarken, insan ömrü uzuyorken; neden payımıza düşen mutluluğu ve refahı henüz elde edemedik.
Bu yüzden kitabın ana temasını oluşturan konu, çağımızın en önemli konusu. Çözülmesi gereken ve çözülmesi takdirinde dünyanın daha güzel bir yer haline geleceği ise kesin gibi.
