"Beni Kuzey Kulesi'ne götürdüklerinde cebimde kollarımda takılı kalmış bu saç tellerini buldular.'Bunlar bende kalsın.Buradan bedenen kaçmama yardım edemezler belki ama ruhem firar etmeme yardım edebilirler.'Onlara bu sözleri söylemiştim.Çok iyi hatırlıyorum."
"Yaşamak,tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek ,hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak ; herkesten daha çok,daha kuvvetli yaşadığını,bir âna bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak... Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek,onu bekleyerek yaşamak...
Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahiple götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir...Şimdi anlıyorum ki değilmiş...Yollar görünmez kayalarla doluymuş...Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş...Tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...