ben her seferinde firlayip hasara ugrayan yeri onariyor, yeni sevgiler akitiyordum icine. bakiyordum, cok gecmeden yine eski guzelligine ve sagligina kavusuyordu dusum.
bir tur yoksunluk hissediyordum. bu yoksunluk kendimi daha bos hissettirdi ve yari zorla yari merakla birtakim baglantilar kurmami sagladi. sevme ve sevilme ihtiyaci duydugumdan, asik oldugumu sandim. baska bir deyimle, aptallik ettim.