Hani Sezen Aksu 'nun şarkısında " Olur olmaz yere ıslanıyorsa kirpiklerin , kendini kimsesiz ve erken unutulmuş hissediyorsan, içindeki çocuğa sarıl." diyor ya işte bu kitap içimizdeki çocuğa nasıl sarılacağımızı, onu nasıl seveceğimizi o kadar güzel anlatıyor ki... Eksiklik hissi , hep birilerinin bir şekilde doldurmasını beklediğimiz, hep tamamlamayı bekleyen içimizdeki o yarım kalmışlık hissi işte o hissi (yaşayan bilir) aslında sadece kendimizin doldurabilecegini ne de güzel anlatıyor.Gerçekten kimse bizi değersiz hissettiremez , biz kendimizi değersiz hissetmedikçe.Resmen bayıldım kitaba.Tarifsiz bir aydınlanma ve uyanmışlık hissediyorum.