En iyisi düşünmekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.
Gücenecek hiçbir şey olmadığı için, kendimi kandırdığımı bildiğim halde, işi öylesine büyütür ve öyle bir noktaya getirirdim ki sonunda gerçekten gücenirdim