Lavater der ki:
"Okuyucu! Eğer sen bazen nefsine ait kötü hallerden utanmamış isen -zira sen ne kadar ahlâkî gűzelliklere sahip olursan ol mutlaka insansın- evet, gerek nefsine ve gerek harice karşı gözlerini indirmeye mecburiyet hissetmemişsen, eğer kalbinde her türlü kötü hal için bir tohum mevcut olduğunu kendi kendine itirafa cesaret bulamamışsan, eğer yalnızlığın sessizliği içinde Cenâb-ı Hak'tan başka bir şahide ve kalbinden başka bir mahreme sahip olmadığın zamanlarda nefsinden bin kere hicap etmemişsen, eğer duygulanmalarının ve ihtiraslarının mecrasını takip ederek asıl kaynağına kadar çıkmamış ve seni bir iyiliği yahut fenalığı yapmaya sevk eden kuvveti bulamamış isen... sen insanları epeyce tedkik edip iyice anlamaya asla muvaffak olamayacaksın. Sen asla bir sîmaşinas olamazsın ve olmaya müstehak değilsin."