Müminin dili kalbinden sonra gelir. Mümin bir şey konuşmak isterse kalbiyle onu düşünür ve o düşüncesini diline aktarır. Münafığın dili ise kalbinden öncedir. Bir şey yapmayı arzularsa onu diline aktarır da kalbiyle düşünmez.
İnsanı yaratan ve onu en güzel şekilde bir düzene sokan, iman edebilme nurunu ilhan eden ve onu imanla güzelleştiren, insana beyan (düşünüp makul söz söyleyebilme) yeteneğini bahçeden ve bu özellikle diğer yaratıkları arasında onu ön plana çıkaran, insana kendi zarını bilme hazinelerini veren, ardından rahmetinden bir örtü gönderen ve o örtüyle onu büründüren, insana kalbinin ve aklının düşündüklerine tercüman oldun diye dişi veren, hamd etme özelliğini dile bahşeden Allah Teala'ya hamd olsun.