Biz aşırı fedakarlığın diğer ucunu bencillik zannediyoruz. Merhametimize yenik düşmenin karşılığını sanki hiç kimseye acımamak, hiç kimseye yardım etmemek olarak algılıyoruz. Niye zihnimizi ikiye bölüyoruz ki? Niye bir uçtan diğer uca savruluyoruz?"Aşırı fedakar değilim ama bencil de değilim. Yeri ve zamanında gereken sorumlulukları üstlenirim. Kendime, aileme, ilişkilerime, topluma, dünya vatandaşlarına, herkese karşı üzerime düşeni yaparım" diyebilmek gerekir.
Başkaları hayatlarını size göre bu kadar güzel yaşarken, "acaba hayat bana neden güzel değil?" diye kendinize sordunuz mu? İnsanların hayatlarıyla ilgilenmek yerine sizin olanı güzelleştirmek için çabaladınız mı? Ya da yeteri kadar çabalıyor musunuz?