Şule
@suleslibrary
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK
Sonsuz seyahatler alemidir kitaplar.
- Siz, evlenmek istemiyor musunuz?
- İstiyorum ama, ilkin bir evlenecek hanım bulmak ister. Kolay mı? Siz kiminle evleniyorsunuz?
- Bir istasyon memuru...
- Ooooh, ne iyi! Yalnızlık içinde bir istasyon, sanki yeryüzünde ikiniz yalnız kalmışsınız, gece sabaha karşı kalkıp tereyağlı ekmekle çay içmek!.. Dışarda kar! Çaylıkta kaynayan suyun dumanları çıkar. Yaz günü, ikindi-üstü yerlere bir hüzün çöker. İnsan dalgınlaşır, gözleri dalar. Bir kuru kengelin dikenli başını salladığına bakar, kalırsınız. Ne iyidir!
- Siz, bunları seversiniz demek?
- Ben, her şeyi severim ama, eğer birini seversem!
- Kimi?
- Kim olduğunu bilmem, bir kadını, bir hanımı!
- O hanım yok mu? -Yok. - Demek siz, şimdi kimseyi sevmiyorsunuz?
- Sevmiyorum. Sevmediğim için de, hiçbir şeyi sevmiyorum.
- Şimdi, ikindi zamanlarını, tereyağlı ekmeği severim, diyordunuz!
- Ben, sizin hesabınıza düşünüp, söyledim! Benim, sizin gibi bir sevdiğim olsa, o zaman tereyağlı ekmeği de severim.
Bak Momo. Ne oluyor biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki, insan bunun sonu gelmez sanıyor. O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çabuk... Her seferinde önüne baktığında yol kısalır gibi olmuyor. Daha hızlı, daha gayretli, daha korkulu çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde önünde upuzun duruyor. İnsan böyle yapmalı. Caddeyi bütünüyle görüp düşünmemeli. Hep bir sonraki adımı, bir sonraki nefesi ve bir sonraki süpürgeyi... Ve hep bir sonra geleceği. O zaman zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Ve öyle yapmak gerekir. Bir de bakarsın ki, adım adım bütün yolu bitirmişsin. Nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan. Önemli olan da budur.
Sayfa 34
