sura
@surans
ne zaman düşsem bu yalnızlığa
kitaplar koştu hep yardımıma
İkili yaşamın sonunda iki kez ölünür.
İnsan bu ikili yaşamı sürdürürken farkında olmadan birinde ölebilir. Kimi zaman ölüm canlı olanı yanına çeker. Çoğunlukla insan yüzlerinin bir bölümü canlıyken diğer bölümü çoktan ölmüş gibidir.
İkili bir yaşam insana iki kez ölme hakkı tanımaktadır. O zaman neden aynı anda iki tutkulu aşk yaşanmasın ki? Bu aşklar paralel bir şekilde yaşandığı sürece sorun yoktur. Ancak birbirine karışmaya başladıkları anda durum tehlikeli bir hal almaktadır.
İnsan zaman zaman yaşamaktan -bu iki yaşamın birinden- bıkıp, diğerine sığınabilir. Bir yaşamdan çekilip, ötekinde var olmayı sürdürebilir.
Yaşamlardan birinde öldüğünde, onun yerini yaşamın kendisi almaktadır. Tıpkı gölgesini yitiren adamın, kendi kendinin gölgesine dönüşmesi gibi.
Reklam
Oysa mevcut gerçekliği somut olarak ortaya koyacak kanıtlar yoktur ve asla da olmayacaktır. -Tanrının varlığını kanıtlayabilmenin mümkün olmaması gibi. Gerçeklik bir inanç nesnesidir, tıpkı Tanrı gibi. Kendisine inanılmaya başlandığı anda, gerçeklik de ortadan kaybolmaya başlamaktadır. Örneğin Tanrının varlığından kuşkulanılmaya ya da kendiliğindenmiş gibi algılanan bir gerçekliğe olan saf inanç yitirilmeye başlandığı anda inanmak bir tür zorunluluğa dönüşmektedir. İşte bu anlamda bir tür düşsel şeye dönüştürdüğümüz gerçeklik, sanki giderek buharlaşıp ortadan kaybolmaktadır. Zira bizde bu gerçeğe inanacak hal, mecâl kalmamıştır. Hattâ bu gerçeğe inanacak arzu ve istek bile yoktur. Gerçeklik ve hakikat tutkularımız uçup gitmiştir. Geriye bu gerçeklikle hakikate inanma görevi kalmıştır.
Puan vermedi·250 syf.·
Beğendi
·2023 8. kitabı
Yersiz bir umut
umutsuzluğun
kendisinden de
kötü.
7/10
Beğendi
·26 saatte okudu
·Okunma: 03 Şubat 2023 21:42
·2023 7. kitabı
Reklam