“Sen anlayamazsın çünkü eksik yaratıldın. Çünkü sen sadece mantıksın.
Duygunun zerresi yok içinde. Oysa insan mantık kadar duygudur. Yaşam yalnızca mantıktan oluşmaz, öyle şeyler vardır ki hiçbir anlamı olmamasına rağmen bizi mutlu eder…”
Ben çoktandır bedenim burada; aklım, ruhum öbür tarafta yaşıyorum. Tüm dünya yerle bir olurken, insanın kendisi için çalışması bir suç. Günümüzde artık hiç kimse sadece kendisi için hissedemez, kendisi için yaşayamaz.
Kendi olarak , sana gelen
Sana gereksinimi olmadan, seni isteyen
Sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen
Kendi olmasını, senin ile olmaya bağlayan
O, işte…
İnsanlara sevgisini belirtmenin başka yolları da vardır. Ve bütün insanlar sevilmeye, şımartılmaya gereksinim duyar. Hatta hayvanlar ve bitkiler bile. Sevgi, şefkat ve ilgi…
Kalabalığın arasında küçülmek, yok olmak, dünyanın kirinde yalnızca bir bakteri olmak, sayısız insanın içinde hazdan titreten, parıldayan bir yaratık olmak, bu yoğunluğun, döngünün içine kendimi bir ok gibi bilinmezliğe, birlikteliğin gökyüzüne fırlatmak istiyordum.