Uşaqlığımızın ən böyük xəyallarından biri oxuduğumuz hekayənin, izlədiyimiz cizgi filminin içinə girmək idi, elə deyil? Və ya həyətdə oynadığımız zamanlar, qaydaları özümüzün qoyduğu, reallığın itdiyi o anlar...
Sürrealizmin və absurdun dünyasına xoş gəldiniz.
Bu kitabda gerçəklik və xəyal aləmi bir-biri ilə harmonik bir ahəng təşkil edir. Ən maraqlısı isə budur ki, bunu yaşayanlar hər gün, hər an görə biləcəyimiz sıradan insanlardır.
Kimisi Neo kimi Leo olur, bəzisi lənətlənir, amma bundan istifadə edir; kimisi isə intiharın üç fərqli versiyasını təqdim edir...
Kitab da dediyi kimi : "Onsuz da gerçək çox sürreal deyilmiş kimi"
Bu arada, kitabdakı sosial və dini metaforalar çox güclü, həm də olduqca gözəldir.
Çok çok geç kalmışım, inanılmaz :)1000Kitap
Sevdalinka, yalnızca bir aşk romanı değil; bir coğrafyanın, bir halkın ve parçalanmış hayatların hikâyesi. Ayşe Kulin bu romanda Bosna Savaşı’nı büyük politik anlatılarla değil, insan kalbinin kırılganlığı üzerinden anlatmayı seçiyor.
Romanın merkezinde, savaşın ortasında filizlenen ve imkansızlıklarla sınanan bir aşk var. Ancak bu aşk, klasik bir “romantik kurtuluş” vaadi sunmaz. Aksine, savaşın insanları nasıl yalnızlaştırdığını, kimlikleri nasıl parçaladığını ve sevmenin bile bir lüks haline geldiğini gösterir.
Kulin’in dili sade ama etkisi derindir. Özellikle günlük hayatın küçük detayları – bir şarkı, bir bakış, bir suskunluk – romanın duygusal yükünü taşır. Sevdalinka adını aldığı Bosna halk şarkıları gibi, hüzünle yoğrulmuş bir güzellik sunar: Acı vardır ama bağırmaz, kayıp vardır ama anlatılır.
Romanın en güçlü yönlerinden biri, savaşın yalnızca cephede yaşanmadığını göstermesidir. Asıl yıkım, geride kalanların hafızasında, ilişkilerinde ve gelecek tahayyüllerinde sürer. Bu yüzden Sevdalinka, savaş sonrası sessizliğin romanıdır aynı zamanda.
Ayşe Kulin, okuru tanık konumuna yerleştirir. Ne yargılar ne de taraf tutar; sadece gösterir. Ve bu gösterme hâli, roman bittiğinde bile zihinde kalır. Sevdalinka, bitince kapanan değil, içimizde çalmaya devam eden bir hikâye bırakır.
Reklam
10/10
2026 3. kitabı
Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise insanın kalbine dokunur. Dervişin Teselli Koleksiyonu benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Keder, yalnızlık, hayal kırıklığı ve hayatın ağır gelen tarafları karşısında; doğunun ve batının en büyük gönül insanlarını, âlimlerini, mutasavvıflarını ve düşünürlerini aynı sofrada buluşturan eşsiz bir eser. Kitap boyunca insan sadece okumuyor; düşünüyor, sorguluyor, kendini tanıyor ve içindeki karanlık odalara ışık tutuyor. Eserde, kederli bir dervişin rüyasında büyük bir hikmet meclisine misafir oluşu üzerinden onlarca teselli ve hayat dersi aktarılıyor.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: Bazen insanın ihtiyacı olan şey, sorunlarının çözülmesi değil; onları anlamlandırabilmesidir. Her sayfasında farklı bir teselli, farklı bir pencere ve farklı bir farkındalık buldum.
Altını çizmeden geçemediğim, bitmesini istemediğim nadir kitaplardan biri oldu. Kalbine dokunacak bir kitap arayan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Kitabın ümumi məğzi xoşuma gəldi. İç dünyayla hesablaşmalı olduğumuz məqamlar, vicdanımızın səsi, empatiya duyğumuz, İQ ilə yanaşı EQmüzün də inkişaf etməli olduğu məqamlara toxunulur. Sadəcə xarakterlər dünyagörüşsüz idi. Orxan necə olur ki, insanları anlamadan "Satış mütəxəssisi" olur? Ya da heçmi bəzi şeylərdən xəbəri yoxdur? Bəzən elə yerdə elə suallar verirdi ki, məəttəl qalırdım necə bilmir deyə. Hələ Aytəkin. İqtisadiyyat oxuyur(ki bilirik iqtisadiyyat 2ci qrupdadır və coğrafiya fənni var) ancaq coğrafi bilik sıfır. Dan ulduzunun adını belə bilmir. Belə absürd yerlər bir düşündürdü əslində məni. Məğzi bəyənib xarakterlərə isinə bilmədim. Tək sevdiyim Zahir bəy obrazı oldu. Sonu isə düşündürdü.
EVE GELİRKEN EKMEK AL ŞERMİN YAŞAR
EVE GELİRKEN EKMEK AL
ŞERMİN YAŞAR
Ekmek, Kitap ve Akıl Sağlığını Koruma Rehberi!
Yakın zamanda beni keyiflendiren bir kitap. Şermin Yaşar romanı okumak, pazar sabahı tam kahvaltı ortasında aile üyelerinden birinin ki ablanız olabilir, masaya bomba bir dedikodu bırakması gibi bir şey. Sayfalara "Şöyle iki satır bir şey okuyup kafa dağıtayım" diye giriyorsunuz; bir bakıyorsunuz ki mahalledeki tüm karakterlerin iç sesleri salonunuzda halay çekiyor. Yazarın o tanıdık, hınzır ve "Biz aslında çok normal bir aileyiz ama çaktırmıyoruz" tonu, insanı bir oturuşta yarım somun ekmeği bitirtir gibi kitaba bağlıyor. Hem bir taraftan iştahla kitaba yüklenirken bir taraftan da etrafı kesiyorsun aman bitmesin diye! Okurken hem "Yahu aynı bizim buralar!" diyorsunuz hem de kahkahayı basmamak için toplu taşımada telefonu gizleyenler gibi şekilden şekle giriyorsunuz.
Eser bir çok hikayeden oluşuyor. Kitaptaki karakterlerin her biri, sanki mahalle bakkalından ödünç alınmış gibi ama her birinin içine bir miktar absürtlük tozu serpilmiş gibi. Şermin Yaşar, sıradan hayatların altındaki o tatlı deliliği öyle bir cımbızlıyor ki, trajediyle komediyi aynı tabağa koyup önümüze enfes bir meze olarak sunuyor. Aynı Varşovadaki Rumi restorantta Mehmet ustanın mezeleri gibi. Kitap bittiğinde, içinizde hem lunaparka gitmiş çocuk neşesi kalıyor hem de "Acaba benim hayatımı kim dikizleyip bu kadar doğru yazdı?" paranoyası başlıyor.
Uzun lafın kısası; bu roman ruhun detoksu, edebiyat dünyasının ise neşeli bir "Gülümseyin, çekiyorum!" anı gibi. Eğer hayatın koşturmacasından, ciddi plaza dillerinden ve "Hangi ara bu kadar büyüdük?" dertlerinden sıkıldıysanız, bu kitap tam bir sığınak. Şimdi bu incelemenin üzerine, sıcacık bir ekmek alıp eve dönme ve kitabın kritiğini çay eşliğinde derinleştirme
Bəzən insanın qarşısındakı ən böyük maneə şərait deyil, öz içindəki tərəddüd olur.
Kitab mənə yeni yanaşmalar öyrətmədi, amma bildiyim bəzi həqiqətləri unutduğumu xatırlatdı. Həyatın müxtəlif dövrlərində o qədər düşünür, o qədər gözləyirik ki, addım atmağın özünü unuduruq. Halbuki çox vaxt qaçırdığımız fürsətlərin səbəbi bacarıqsızlığımız deyil, tərəddüdümüz olur.
Müəllifin qələmində ən çox bəyəndiyim cəhət fikirlərini nəzəri izahlarla deyil, həyatın içindən gələn nümunələrlə əsaslandırması oldu. Oxuduqca insan özünü analiz edir, hansı məqamlarda geri çəkildiyini, hansı fürsətləri sadəcə cəsarət etmədiyi üçün əldən verdiyini düşünür.
Mənim üçün “Çəkinmə, addım at” motivasiya kitabından daha çox bir xatırlatma idi. Həyat mükəmməl anı gözləyənlərə yox, ilk addımı atanlara yol açır. Bəzən insanın həyatında böyük dəyişiklik yaradan şey uzun planlar deyil, vaxtında atılmış kiçik bir addım olur.
Bu kitabı bitirdikdən sonra məndə qalan əsas fikir belə oldu: həyat, planlaşdırdıqlarımızdan çox, həmin planlar üçün atdığımız real addımlardan ibarətdir.
#stivçendler #çəkinməaddımat
Reklam
Reklam