Suzan Aslan
@suzanaslan
Şu anda okuduğu kitap
Bilhassa kadının sıkıntı çekmişlere özgü öyle anlamlı ve zavallı gözleri vardı ki, Aliye bu gözlerin acısını doğrudan doğruya kendi içinde duydu. Sonra bu kadar tatlı bir ortaklıkta kalbinin, ruhunun aynı “ayin” de yaşadığı cemaatin bu katı hareketi onu epeyce incitti. Hele her satırının ve kelimesinin tanrısal güzelliğini içer gibi dinlediği bu büyük hikayenin ruhuyla kadınların hareketini zıt buluyordu. Doğduğu an, günahkar ümmeti için Cenabıhakk’tan af dileyen ve “Şefiü’l-Müminin” “ve kamu düşmüşlere destgîr” diye selamlaman peygamberimizin ümmeti, nasıl günahkarlara ve düşmüşlere hakaretle bakabilirlerdi?
Reklam
Fakat yazık o kadına ki, kalbini böyle bir adama, iradesini böyle bir düşünce tutsağına uydurmuştur. Çünkü düşüncesiyle sevgilisi karşı karşıya geldiği zaman, her ne ıstırap ve gözyaşı karşılığında olursa olsun, mutlaka feda edilecek olan sevgilidir.
Gökte herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki çok uzakta, karanlık ve pek önemsiz bir şey olmalıdır. Belki de benim hiç yıldızım yok!
Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıktan yiyen, kemiren yaralar.
“Aşk, uyumlu çiftlere özgü bir şey değil. Nefretle bu yüzden kolayca yer değiştirebiliyor zaten.”
Reklam