Suzanne Collins, Alaycı Kuş adlı bu soluk soluğa distopik üçlemenin son kitabında, Panem dünyasındaki açlık oyunlarının ardından Capitol'ün tiranlığına karşı başlayan topyekun halk devrimini ve bu isyanın sembolü haline gelen Katniss Everdeen'in mücadelesini konu alır. Yazar; savaşın yıkıcılığini, propagandanın gücünü, politikanın kirli yüzünü ve özgürlük uğruna ödenen ağır bedelleri epik ve sarsıcı bir dille işler.
Suzanne Collins, *Ateşi Yakalamak* adlı Açlık Oyunları serisinin bu ikinci romanında, Katniss Everdeen'in başlattığı isyan kıvılcımının Panem genelinde devasa bir yangına dönüşmesini ve Capitol'ün bu direnişi ezmek için düzenlediği çeyrek asır oyunlarını konu alır. Kitap, hayatta kalma mücadelesinin ötesine geçerek bir halkın uyanışını, fedakarlığı ve faşizan bir yönetime karşı duruşu soluk soluğa bir macera ve siyasi alegoriyle işler.
Reklam
Katniss’in o çaresiz ama bir o kadar da dik duruşu, modern dünyanın acımasız tüketim çılgınlığına ve güç mekanizmalarına karşı müthiş bir başkaldırı öyküsüne dönüşüyor. İnsanın hayatta kalmak için ne kadar ileri gidebileceğini sorgulatan bu distopya, temposuyla insanı soluksuz bırakırken vicdanı da fena halde hırpalıyor.
Öncelikle Dex yayınevinden bir daha asla kitap almayacağım. Sayfalar incecik. Keşke hakları pegasusta kalsaymış eski seriyi hep pegasus basmıştı. Sırf bu yüzden bu kitabı ilk çıktığı zaman almama rağmen 1 yıl sonra okudum. Çevirisi de çok kötü çünkü bu yüzden akmıyor gibi hissedebilirsiniz. Her seferinde aynı oyunları yazarak yazar nasıl bu kadar değişik farklı şeyler ortaya çıkarabiliyor bilmiyorum ve de hiç zorlama uydurma olmuyor. Ama her kitabı da bayılarak hiç sıkılmadan okudum bugüne kadar. Karakterlerin iç dünyasını açmasını seviyorum. Distopya gibi şeylerde bu eksikliği hissedilen bir şey olabiliyor çünkü. Benim için en anlamlı şey bu yani. Umarım yeni kitaplar da yazar bundan sonra pek yazmaz muhtemelen ama Elli tane daha kitap yazsa ellisini de sabırla bekleyip okurum.
Ateşi Yakalamak | İnceleme, spoiler içerir!Edebiyat & Roman
Serinin ikinci kitabı 
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kurada
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kurada
Açıkçası açlık oyunları serisini şimdi bitirdiğime inanamıyorum. İlk kitabı güzelce okuduktan sonra, ikinci de biraz yavaşladım ve şimdi bu üçüncüsünü bitirmem o kadar zamanımı aldı ki, bir an hiç bitmeyecek sandım. Baştan sona ne olduğunu bildiğim bir seriydi ama aynı zamanda içinde yer almak istemediğim bir seri diyebilirim ama zaten hepimiz şu an açlık oyunlarında değil miyiz? Çok acayipti, her şey o kadar gerçekçi bir durumdaydı ki. Sonunu sevdim açıkçası. Sanki başka bir son yazılamazmış gibiydi. Yazabilir miydi ama bu kadar etkili olmazdı bence. Bu son için çok kişi feda etti sonuçta. Şimdi açlık oyunları bitti ve ben serinin öncesini okumayaca çalışacağım. Nasıl olacak merak ediyorum. Bir kez olsun Katniss'e ya da Peeta'ya sarılmak isterdim açıkçası. Ama belki en çok Prim'e sarılmak isterdim. Denk gelirseniz bir şans verin. Hiç pişman olacağınızı düşünmüyorum. Her şey rağmen güzel bir yolculuktu. Daha yolculuğum bitmedi ama Katniss ve Peeta için yolculuk bitti. Onlar şimdi başkalarına anlatıyorlar her şeyi kimsenin unutmaması için. Siz de unutmayın, sonuçta başka kötü oyunlar yolda olabilir.
Reklam
Reklam