Hilâl
@suzidill_
öğretmen
null
119 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ses ve Öfke okuduğum romanlar içinde en karmaşık en zorlu olanların hiç şüphesiz baş sıralarında yer alır. Roman öyle cümlelerle örülmüş ki bu satırları yazarken bile kafamda binbir cümle dönüp duruyor. Özellikle ilk iki bölüm okurken sizi öyle bir yavaşlıkla içine alıyor ki sadece okuduğunuzu hiçbir şey anlayamadığınızı hissediyorsunuz. Bazı bölümleri tekrar tekrar okumaya çalıştım ve bitirirken farkına vardım ki aslında zorlu olması anlaşılmazlığı çok olağan bir durumdu. Son iki bölümde biraz daha anlam kazanmaya başlıyor.
İçeriğine gelecek olursak roman Compson ailesinin yıkılışını kişiler üzerinden anlatıyor. İlk bölüm Benjy isimli zihin engelli karakter üzerinden anlatılıyor ve onun zihninden geçenler aynen anlatılıyor. Bu durum biraz okumayı güçleştiriyor. Olaylar onun hatırladığı gördükleri kadar anlatılıyor. Burada daha çok nasıl anlattığı önem kazanıyor. Benjy’nin 33 yaşında olması ile İsa üzerinden bağlantı kuruluyor bu durumda beni etkileyen noktalardan biriydi.
İkinci bölümde ağabey Quentinin intihara sürüklenen zamanı anlatılıyor. Saatin kırılmasıyla beraber zaman kırılmasının yaşanması da tesadüf değildir. Sürekli sorgulayan kafası karışan Quentin sonrasında hayatına son verir.
Üçüncü bölümde roman daha anlaşılır bir hal almaya başlıyor. Diğer kardeş Jason’dan bahşeder. Jason sert sinirli baskın para meraklısı bir karakterdir. Özellikle ırkçı ve kadın düşmanı görüntüsü o dönem Amerika insanını birebir anlatmaktadır. O kardeşine de yeğenine de düşman gibi davranır. Okuyamadığı için de ailesine karşı hep öfke duyar.
Diğer iki bölüm ise yazarın bakış açısıyla Vilsey üzerinden anlatır. Vilsey karakterler içerisinde değişmemiş bozulmamış en önemli karakterdir. Aileyi ayakta tutmaya çalışır onlarla evin annesi gibi sürekli ilgilenir. Hatta çoğu zaman sözünü
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Oyunlarla Yaşayanlar, Oğuz Atay’ın oyun türünde yazdığı, Türklerin batılılaşma macerasını anlattığı eseridir. Romanın baş kahramanı Coşkun Ermiş, anlaşılamamış, yalnızlaşan silik bir aydın portresidir. İçindeki bunalımdan, yalnızlıktan da oyunlar yardımıyla kurtulmaya çalışır. Oğuz Atay milletinden ve geleceğinden oldukça ümitsizdir. Hatta o kadar ümitsizdir ki Coşkun’un oğlunun adının Ümit olma ironisini yapmayı da ihmal etmez kanımca. Buna rağmen topluma seslenmeyi de ihmak etmez. Kimi yazarların aydın kimliğine bürünerek halka karşı takındığı tavrı da eleştiren Oğuz Atay, milletine neden geri kaldığını açık açık sormaktan da geri kalmaz.
Bu noktalar dışında kadın karakterlerin onu anlayamadığını görmekteyiz. Emel Coşkunun yazdıklarını beğenmektedir. Karısı Cemile ise onun yazdıklarını saçmalık olarak görmektedir. Cemile Coşkun Ermiş’in eleştirdiği her şeyin tam karşısında durmaktadır. Oyunda dikkat çeken bir nokta da Tanzimat’ın getirdiği ikiliğin yansımaları.. bir yandan Van gogh bir yandan Osman Hamdi örneğinde olduğu gibi. Şu an günümüzde olduğu gibi bir yanımız Doğu bir yanımız Batı’da kalmış durumdayız. Ne birinden ne diğerinden vazgeçiyoruz. Bu durumda ikiliği, kimlik çatışmalarını beraberinde getiriyor. Son olarak Coşkun Ermiş’in karamsarlığı, anlaşılmazlığı, yalnızlığı, hayatı bu kadar ciddiye alışı, oyunla gerçeği birbirinden ayırmaması en etkileyici kısımlarıydı.
Siddhartha, Hermann Hesse’nin en kaliteli eserlerinden biridir. Siddhartha, dini felsefik bakış açısının insan sevgisinin ne kadar çok yoğun olduğunun gösterildiği bir romandır. Siddhartha yol gösteren manasına gelip Hindistan’da Budizm’in kurucusu olan Buda’nın adından almaktadır. Hesse bu romanı yazarken insanların bunalımlarının ancak içe yönelişle sevgiyle kurtulacağına inanır. Özellikle birinci dünya savaşının ağır yenilgisinin hissedildiği bir yerde böylesi bir eser meydana getirmek insanların ihtiyacı olan bir şeydi. Romanda dikkat edilecek bir diğer şey de evrenin birlikle kurtulacağıdır. Siddhartha bunu da aydınlanma yaşarken kendi benini bulmaya çalışırken fark eder. Kendini bulduğunda şunu fark eder: aslında Tanrı sadece düşüncede Nirvana’da vs. olacak bir şey değildir. Tanrı’yı bir nesnede de görebilir anlaybilirsin. Tanrı’nın yansıması tüm doğaya tecelli etmiştir. Bu romanı okurken tasavvuflarımızı düşündüm ve pek çok ortak noktada fark ettim. Her ne kadar bazı farklılıklar olsa da temelde söyledikleri şeyler aynıydı. Yani velhasılı kelam bu romanı herkes okuyup anlamaya çalışmalı. Son derece kaliteli bir eser
Türk edebiyatındaki en sevdiğim yazar olan Oğuz Atay’ın tehlikeli oyunlar romanını da okudum. Kitabı okurken ister istemez Tutunamayanlarla kıyasladığımı fark ettim. İkisinin de benzerliklerini ve farklılıklarını anlamaya çalıştım. Her ne kadar Tutunamayanlar kadar çok bilinmese de ondan aşağı kalır yanı yok. Hatta bana göre yer yer daha iyi olduğu yerler de vardır. Oğuz Atay, Hikmet Benol üzerinden aydın kesimin yalnızlığını arada kalmışlığını, parçalanmış ruhunu anlatır. Bu eksikliği ya da hissettiği duygu karmaşasını bir oyun gibi görmektedir. Romandaki isim seçimleri de hayli dikkat çekici. Sevgilisi Bilge felsefe okumuştur ama onu bilgisiz görmektedir. Karışı sevgide ise sevgiyi ararken sevgisiz kalışını anlatır. En sonunda ise kendine yenik düşerek hayatına son vermesini anlatıyor. Hikmetin albayla olan sohbetini çok beğendiğimi söylemeden edemeyeceğim. Oğuz Atay’ın müthiş ironi dili ve kendini de işin içine katarak alaya alması diğer dikkate değer bir noktadır. Oğuz Atay demişken de şuna değinmeden geçemeyeceğim. Atay Türk edebiyatının yüz akıdır. Onun dilini mantığını kavrayamamış kendine yazar diyen gerizekalı beyinler Oğuz Atay sizin albayım edebiyatınızı aşar. Onu ezik kitaplarıyla kullananlara prim vermeyin. Bırakın ezik kalmaya devam etsinler..
Sevgili Arsız Ölüm büyülü gerçekçilik akımının önemli romanlarından birisidir. Büyülü gerçekçilik deyince bu işin üstadı Márquez akla gelir ve Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık’ı ile pek çok ortak nokta dikkat çekmektedir. Anne ve baba karakterleri her iki romanda da birbirilerine çok benzerlikler. Bunun gibi pek çok ortak özellik sayılabilir. Ben biraz da farklılıklarına değinmek istiyorum. Latife Tekin Marquez’e göre karakter yansıtmada başarısız kalmıştır. Özellikle çocukların (dirmit hariç tabi) çok eksik yansıtıldığı kanaatindeyim. Özellikle Yüzyıllık Yalnızlık’la kıyasladığımızda. Bunların dışında Türk destanları, halk hikayeleri ve inanışların dini motiflerin hurafelerin romanda sıkça yer almasıyla oldukça başarılı bir romandır. En çok beğendiğim şey ise romanın adı oldu. Adeta bir şiir ismi gibi. Yazarın ad seçme konusundaki başarısını taktir etmek lazım..
