s.
@svdceylan
‘𝓩𝓲𝓱𝓷𝓲𝓶 𝓫𝓾 𝓼̧𝓮𝓱𝓲𝓻𝓭𝓮𝓷, 𝓫𝓾 𝓭𝓮𝓿𝓲𝓻𝓭𝓮𝓷 𝓬̧𝓸𝓴 𝓾𝔃𝓪𝓴𝓽𝓪’
İstanbul uc.
23 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Fark ediyorum ki insanın kurguladığı hayat hep yarım kalıyor. Yani yerine oturmayan iğreti duran çok şey var. Anlıyorum ki hayat hep beklenmedik şeylerlerdir. Kural böyle…
Sen yürüyeceksin ve beklenmedik şeylere hazır olmanın çarelerini arayacaksın.
‘Geç kalıyorum sonuçta. Hayatla aramdaki bu fark hiç kapanmadı.’
Geçmişi anlatmaklane umar insan? Her şeyin yaşanmış ve bitmiş olmasının verdiği rahatlıkla, tüm olup bitenlerden bir şey öğrenebildiğini göstermek çabası mıdır bu? Kendisiyle, olaylara yüzleşebilmek cesaretini kaybetmediğini ispatlamak mıdır başkalarına karşı…
Yaşamla ölüm arasında bir çizgideyim.
Varlıkla yokluk arasında salınan bir ruh gibi.
Bazen nefes aldığımı bile hissetmiyorum;
sanki içimdeki ben, bedenimden uzaklaşıyor,
gözle görülmeyen bir girdabın içine çekiliyorum.
Bu hissizlik neden bu kadar tanıdık,
bu hiçlik duygusu neden hep kapımı çalıyor?
Belki yaşamın sınırındayım,
belki de kendimle aramdaki duvarın…
(Neyse anatominin beni bu içine çektiği ruh halini bırakıp ders çalışmaya devam edeyim bari)
Reklam