Petersburg'da, sanki böyle bir adam orada hiç yaşamamış gibi, Akaki Akakiyeviç'siz kaldı. Kimsenin ilgilenmediği, değer verilmeyen bir varlıktı o; âdi bir sineği iğneleyip mikroskopla inceleyen tabiat bilgininin dikkatini bile çekemezdi...
Kısacası herkes bir eğlenceye koşarken sadece Akaki Akakiyeviç, hiçbir yere gitmezdi. Hiç kimse onu bir toplantıda gördüğünü söyleyemezdi. Yazıyla doyasıya oyalandıktan sonra yatmaya giderdi. Yattığı yerde, ertesi gün nasıl çalışacağını, Tanrının onu acaba ne gibi bir işle sevindireceğini düşünürken dudaklarına mutlu bir gülümseme yayılırdı. Yıllığına dört yüz ruble olan, kaderinden son derece memnun olan adamın sakin hayatı belki son günlerine kadar hep böyle geçecekti.