Sylvia Plath’in okudugum ikinci kitabi, acik konusmak gerekirse günlükleri gercekten cok severek okumustum ama bu kitaptan neden bilmiyorum ayni tadi alamadim, bir defa yarim birakmistim, bu sefer bitirmek istedim fakat olay örgüsü birbirinden bagimsiz ve karmasik gibi geldi ve sonlara dogru sarsada ilk yuz elli sayfayi zor bela okudum diyebilirim, belki yanlis zamanda okudum ya da bana hitap etmedi bilmiyorum ancak son sayfalar güzel ve sürükleyiciydi.
TAVŞAN DELİĞİ·344 syf.·Duygu ve Düşünce
8/10
2026 44. kitabı
Selam. Bu gün daha iyi anlaşılmasını istediğim bir kitaptan söz etmek istiyorum. Kitabı okuduktan sonra 
ekin ✧ tüm kapalı anlamları açıklayan bir araştırma atmıştı bana, bundan çokça faydalandığımın altını çizmek istiyorum. Ancak kimse inceleme yazmaya yanaşmayınca bu işe el atmaya karar verdim. Çok fazla inceleme inceleyip yazdığım ilk inceleme bu oldu çünkü topluca herkesin aklındaki karışıklıkları gidermek istedim.
!Spoiler içerir
Mona Awad'ın Tavşan romanı son yılların en kutuplaştırıcı eserlerinden biri. Sevenleri onu modern gotiğin en özgün örneklerinden biri olarak görürken, sevmeyenleri anlamsız ve gereksiz derecede absürt olmakla suçluyor. İlginç olan şu ki, kitaba yöneltilen eleştirilerin büyük kısmı aslında romanın başarısız olduğunu değil, tam olarak yapmak istediği şeyi başardığını gösteriyor çünkü Tavşan okurunu rahat ettirmek için yazılmış bir roman değil. Bu nedenle kitabın aldığı düşük puanların önemli bir kısmının, romanın niteliğinden çok okurun beklentileriyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Pek çok kişi kitabı eline aldığında Donna Tartt'ın Gizli Tarih'ine benzeyen, seçkin öğrenciler, akademik entrikalar ve planlı suçlar etrafında dönen geleneksel bir dark academia hikâyesi bekliyor. Oysa Awad'ın yazdığı şey bambaşka.
Bu kitap bir kampüs romanı görünümüne bürünmüş yaratım alegorisi, ir cinayet hikâyesi görünümüne bürünmüş yazarlık hikâyesi, bir arkadaşlık hikâyesi görünümüne bürünmüş yalnızlık hikâyesi ve her şeyden önemlisi, güvenilmez bir anlatıcının zihninde geçen olayları okuduğumuz farklı bir kitap. Ben farklı zihinleri okumayı çok sevdiğimden bu durum çok hoşuma gidiyor.
Romanın geçtiği Warren Üniversitesi bile aslında anlamlıdır. İngilizcede "warren" kelimesi tavşan yuvası, yani yer altındaki karmaşık tünel sistemi anlamına gelir. Daha
ekin ✧ tüm kapalı anlamları açıklayan bir araştırma atmıştı bana, bundan çokça faydalandığımın altını çizmek istiyorum. Ancak kimse inceleme yazmaya yanaşmayınca bu işe el atmaya karar verdim. Çok fazla inceleme inceleyip yazdığım ilk inceleme bu oldu çünkü topluca herkesin aklındaki karışıklıkları gidermek istedim.
!Spoiler içerir
Mona Awad'ın Tavşan romanı son yılların en kutuplaştırıcı eserlerinden biri. Sevenleri onu modern gotiğin en özgün örneklerinden biri olarak görürken, sevmeyenleri anlamsız ve gereksiz derecede absürt olmakla suçluyor. İlginç olan şu ki, kitaba yöneltilen eleştirilerin büyük kısmı aslında romanın başarısız olduğunu değil, tam olarak yapmak istediği şeyi başardığını gösteriyor çünkü Tavşan okurunu rahat ettirmek için yazılmış bir roman değil. Bu nedenle kitabın aldığı düşük puanların önemli bir kısmının, romanın niteliğinden çok okurun beklentileriyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Pek çok kişi kitabı eline aldığında Donna Tartt'ın Gizli Tarih'ine benzeyen, seçkin öğrenciler, akademik entrikalar ve planlı suçlar etrafında dönen geleneksel bir dark academia hikâyesi bekliyor. Oysa Awad'ın yazdığı şey bambaşka.
Bu kitap bir kampüs romanı görünümüne bürünmüş yaratım alegorisi, ir cinayet hikâyesi görünümüne bürünmüş yazarlık hikâyesi, bir arkadaşlık hikâyesi görünümüne bürünmüş yalnızlık hikâyesi ve her şeyden önemlisi, güvenilmez bir anlatıcının zihninde geçen olayları okuduğumuz farklı bir kitap. Ben farklı zihinleri okumayı çok sevdiğimden bu durum çok hoşuma gidiyor.
Romanın geçtiği Warren Üniversitesi bile aslında anlamlıdır. İngilizcede "warren" kelimesi tavşan yuvası, yani yer altındaki karmaşık tünel sistemi anlamına gelir. DahaReklam
Sırça Fanus edebi değer olan bir eserden ziyade, histerik ve depresif bir zihnin nasıl çalıştığını gösteren bir eserdir. Psikologlar için önemli görüler oluşturabilir, ancak ne bir hikayedir, ne güzel bir ruhu vardır, ne de güzel bir söyleyişi vardır.
Sırça Fanus
Sırça Fanus: Esther'in Adım Adım Delirme Hikâyesi...
Sırça Fanus aslında tamamen Sylvia Plath'ın gençlik yıllarında yaşadığı ruhsal çöküşün romanlaştırılmış hali. Yazar, Esther karakternin arkasına saklanarak kendi karanlığını anlatıyor.
Hikâye, Esther'in okul başarısı sayesinde New York'ta prestijli bir moda dergisinde staj kazanmasıyla başlıyor. Dışarıdan bakıldığında her şey kusursuz görünse de, o şaşalı dünya Esther'i içten içe tüketmeye başlıyor. Katıldığı lüks davette tüm kızların sözde gıda zehirlenmesi yaşaması, o parlak hayatın altındaki çürümüşlüğün ilk işareti. Ardından dergi patronunun "Seni diğerlerinden ayıracak hiçbir şeyin yok" demesi, yıllarca başarılarıyla kurduğu özgüvenini derinden sarsıyor.
New York'ta yaşadığı hayal kırıklıkları giderek büyüyor ve son gecesinde Marco adında bir adamın te*vüzüne uğraması ve sonra pahalı kıyafetlerini otelin çatısından aşağı fırlatması,ona dayatılan hayatı reddedişinin sembolü oluyor.
Staj bitip eve döndüğünde Esther için asıl karanlık başlıyor. Yazma yeteneğini, okuma hevesini ve yaşama sevincini kaybediyor.
Romanın vurucu incir ağacı metaforunda, önünde evlilik, annelik ve kariyer gibi sayısız seçenek görüyor; fakat birini seçerse diğerlerini kaybedeceği korkusuyla hiçbirine uzanamıyor. Daldaki incirler kuruyup yere düşerken Esther de zihinsel olarak felç oluyor.
Yaşadığı ağır depresyonu, dünyaya kirli bir camın ardından bakıyormuş gibi hissettiği boğucu bir fanus olarak tanımlıyor. Sonunda intihar girişiminde bulunuyor ve kurtarıldıktan sonra uzun bir tedavi sürecine giriyor.Burada tanıştığı Joan'ın intiharı, Esther'in içinde ölmek isteyen parçanın da onunla birlikte toprağa verildiği hissini yaratıyor.
Roman umutlu bir şekilde sona eriyor; Esther yeniden hayata dönüyor. Ancak gerçek hayatta Sylvia Plath aynı
Delice Coşkun, yalnızca Sylvia Plath'ın yaşamından esinlenen bir roman değil; aynı zamanda insan ruhunun en karmaşık, en kırılgan ve en cesur yanlarına yapılan derin bir yolculuk. Elin Cullhed, Plath'ın iç dünyasını öyle güçlü bir dille anlatıyor ki okur, sayfalar arasında ilerlerken bir karakteri değil, gerçek bir insanın düşüncelerini, korkularını, umutlarını ve hayal kırıklıklarını hissediyor.
Kitap boyunca yaratıcılıkla yalnızlık, sevgiyle hayal kırıklığı, özgürlük arzusuyla toplumsal beklentiler arasındaki çatışmaya tanık oluyoruz. Özellikle bir kadının hem kendisi olma hem de başkalarının ondan beklediği kişi olma mücadelesi son derece etkileyici bir şekilde işlenmiş. Bu yönüyle Delice Coşkun, yalnızca Sylvia Plath'a ilgi duyanların değil, insan psikolojisini ve içsel çatışmaları anlamaya çalışan herkesin okuyabileceği bir eser.
Kitabı bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın kendi iç sesiyle verdiği mücadelenin ne kadar yorucu ama bir o kadar da evrensel olduğuydu. Bazı kitaplar olaylarıyla, bazıları karakterleriyle hatırlanır; Delice Coşkun ise okurun zihninde bıraktığı duygularla kalıyor. Hüzünlü, sarsıcı ve düşündürücü bir okuma deneyimiydi. Kapağını kapattıktan sonra bile uzun süre zihnimden çıkmadı.
Kitap Adı: Sırça Fanus
Yazar Adı: Sylvia Plath
Sayfa Sayısı: 256
Kitap Türü: Otobiyografik Roman
Değerli Okur:
Yazar bu kitapta kendi hüzünlü yaşamından izler taşıyan bir hikâye anlatıyor. Öyle bir hüzün ki, okuyucu olarak siz de zaman zaman öfkeye, çaresizliğe ve üzüntüye kapılıyorsunuz. “Bunu da mı yaşadın?” ya da “Bunu da mı yaşattılar?” diye düşünmeden edemiyorsunuz.
Boşuna “En büyük acıyı en yakınlarımız yaşatır.” dememişler. Kitapta da sevginin nasıl kırılıp zaman zaman nefrete dönüşebildiğini görüyoruz.
İnsanın kendi sessizliğinden rahatsız olması mümkün mü? Bu kitabı okuyunca bunun da mümkün olduğunu anlıyoruz. Sylvia Plath yaşadıklarını öyle güçlü bir dille anlatmış ki ne abartılı geliyor ne de eksik kalıyor.
Yazara göre insan, hüzünlü renklerle karşılaştığında kendi hayatını hatırlıyor ve bir süre sonra kendi gölgesine sığınıyor. Yaşamı ise çoğu zaman bir sahtelik olarak görüyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, Esther’in umutla arasına koyduğu mesafe oldu. Oysa bana göre insanın tutunabileceği küçücük de olsa bir umut her zaman vardır. Fakat Esther, yaşadığı karanlığın içinde bunu göremiyor ya da görmek istemiyor gibi geliyor. Bu yüzden bazı bölümlerde ona üzülürken, bazı bölümlerde ise “Artık dur ve kendin için bir şey yap.” demekten kendimi alamadım.
Sırça Fanus, sadece bir roman değil; insanın kendi içine yaptığı karanlık ve sarsıcı bir yolculuk. Bu nedenle okunması zor olsa da unutulması kolay olmayan kitaplardan biri.
Belki siz de okurken Esther’in yerine kendinizi koyup onun göremediği bir umudu aramışsınızdır. Ben aradım. Belki de kitabın bende bıraktığı en derin iz buydu. A. Özgür
Reklam
Reklam