Merlau-Ponty, Cezanne'ın yoğun manzara tetkiklerini bir dışavurma ya da içselleştirme olarak açıklar: "Önce manzaranın jeolojik temellerini keşfederek başlar, sonra, Madame Cezanne'ın aktardığına göre, biraz durur ve tabiatta filizlenen her şeye gözünü dört açarak bakar... 'Manzara bende düşünüyor, ben onun bilinciyim' derdi."