Ahmet Tamer Çevik
@tamercevik
Bilgisayar Mühendisi
Mersin Üniversitesi
İstanbul
3 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Sonra Bernis kızın terden yapış yapış olmuş saçlarını fark etti. Makyajında yarılmış bir çizgi. Tazeliğini yitirmiş bir ışıltı. Bir element gibi, danstan çekilip alınınca dağılmış, ustalığını yitirmişti.
Reklam
Bir an durup tarttıktan sonra şöyle diyor: "J'aurais du etre plus gentile - daha yumuşak olmalıydım. İşte bu, yani
sevecenlik bir insanın asla pişman olmayacağı tek şey. Yaşlandığında kendine kesinlikle şöyle demezsin: Ah, keske şu şu kişiye iyi davranmasaydım. Bunu söylemek aklina bile gelmez."
Titreyen dizlerinin üstüne çöktü, el fenerini tuttu onun yüzüne: Gözleri açıktı, canlıydı. Bakamadı, başını karanlığa çevirdi. Sonra baktı gene; onu, ölüm kalım meselelerinde yalnız bırakmayan gücünden yararlandı gene. Hiç bozulmamış; geç kalmasaydım böyle olmazdı belki. Üzüldü. Fakat hiç değişmemiş; son gördüğüm gibi, gözleri bile açık. Yalnız, gözlerin bu canlılığında bir başkalık var: Her şeyi bildiği halde duygulanamayan bir ifade. Görünüşüme bakma, içim öldü artık benim diye korkuturdu beni. İnanmazdım.
