Belirsizliklerden nefret ettikçe o belirsizliğin ta kendisi oldu.
Onu matematikte anlatsam 1 = 0.
Onu tarihte anlatsam kazananı belli olmayan bir savaş.
Onu Türkçede anlatsam yüklemsiz bir cümle.
Onu fizikte anlatsam hangi sıvıyla ölçüldüğü belli olmayan açık hava basıncı.
Onu İngilizcede anlatsam simple present tense; normalde her zaman yaptığım ama yarın yapıp yapmayacağım belli olmayan şey.
Onu felsefede anlatsam bir şeylerin olmadığını kanıtlamak zorunda kaldığım bir problem.
Onu biyolojide anlatsam çekirdeği olmayan bir hücre.
Onu kimyada anlatsam periyodik tabloda özelliği belli olmayan bir element.
Onu hukukta anlatsam anayasada yazmayan bir kanun.
Onu tıpta anlatsam teşhisi belli olmayan bir hastalık.
Onu istatistikte anlatsam anlamlılık değeri çıkmayan bir sonuç.
Onu bilgisayarda anlatsam tanımlanmamış bir değişken.
Onu mantıkta anlatsam öncülü doğru ama sonucu belirsiz bir çıkarım.
Onu edebiyatta anlatsam güvenilmez bir anlatıcı.
Onu psikolojide anlatsam tanı kriterlerine uymayan bir ruh hâli.
Onu sosyolojide anlatsam ait olduğu yer belli olmayan bir birey.
Onu ekonomide anlatsam ne zaman düşüp ne zaman yükseleceği bilinmeyen bir grafik.
Onu zamanda anlatsam başlangıcı ve bitişi belli olmayan bir an.
Onu iletişimde anlatsam gönderilmiş mi gönderilmemiş mi belli olmayan bir mesaj.
Onu hayatta anlatsam ne kalmış ne gitmiş biri gibi.
Onu coğrafyada anlatsam pusulası kuzeyi göstermeyen bir harita.
Onu astronomide anlatsam kütlesi var mı yok mu bilinmeyen karanlık madde.
Onu şiirde anlatsam kafiyesi yarım kalan bir mısra.
Onu müzikte anlatsam tonalitesi olmayan bir beste; ne majör ne minör, sadece gergin.
Onu resimde anlatsam perspektifi olmayan bir tablo; bakıyorsun ama içine giremiyorsun.
Onu tiyatroda anlatsam perdesi hiç açılmayan bir oyun.
Onu sinemada
Sevmek zor işmiş.
Bir de zor olanı sevmek var ki, insanın omuzlarına bambaşka bir yük bırakıyormuş.
İçinden sağlam çıkabilmek ise hepsinden daha zormuş.
İnsanın içi bağıra bağıra konuşurken, dilinin susmak zorunda kalması ne kadar ağırmış meğer.
Hayatımda ilk defa birini kaybetmekten korkuyorum.
Kaybetmeyeceksin deme.
insan başkasından değil, kendinden de korkarmış.
Bunu da yaşadım.
Korkularının farkında olmak, onları susturamayacağını bilmek ve yine de susmak zorunda kalmak…
Bugün uzanıp uzun uzun uzakları izledim.
Sonra kitabımın bir sayfasına şu cümleyi yazdım
“Hayatımda ilk defa kendimi çaresiz hissediyorum.”
Ben hiç çaresiz hissetmedim kendimi biliyor musun?
Ne zaman çıkmazda kaldığımı düşünsem mutlaka bir yol aradım.
Bir kapı kapanırsa başka bir kapı bulmaya çalıştım.
Vazgeçmedim.
Çözüm aramaktan hiç vazgeçmedim.
Ama ilk defa…
Evet, ilk defa kendimi çaresiz hissettim.
Çaresizlik…
Hiç sevmediğim bir kelime.
Hatta hayatıma yakıştırmadığım bir duygu.
Çözüm bulamamak,
Elinden hiçbir şey gelmemesi,
Kendini bir çıkmazın tam ortasında hissetmek…
Tam olarak buymuş çaresizlik.
Elden bir şey gelememesi.
Bundan hep nefret ettim.
Çünkü ben, ölüm dışında her şeyin bir çaresi olduğuna inananlardanım.
ameliyathanenin sinsi krizi (MH)Sağlık
ameliyathane dersime çalışırken az sayfalı slaytı var okuyup geçerim dediğim hem merakımdan hemde karmaşık olmasından dolayı saatlerimi verdiğim bu yoğun emeğimden dolayı konuyu unutmamak ,belki meraklısı olan okurlar için de geçerli, buraya kaydetmek istedim. buna bi tık ağırlık vermiştim anlamıyorum diye sonra çok mu çalıştım acaba bi an sormaz diye geçti aklımdan da sınavda şükürler olsun en çok bu konudan sormuştu hocamız.
malign hipertermi, genel anestezi sırasında veya sonrasında ortaya çıkabilen, genetik geçişli ve hayatı tehdit eden bir durumdur. ilk kez 1960'da Avustralya'da, bir gencin ailesinden 10 kişinin anestezi sırası ve sonrasında hipertermi sonucu ölmesi üzerine tanımlanmıştır uçucu anestezik ajan (Örn:Halothane, Enflurane, İsoflurane, Desflurane, Sevoflurane) ve kas gevşetişi olarak kullanılan suksamethonium indüksiyonundan sonra, kas dokusunda gelişen akut hipermetabolik bir durumla karakterize nadir bir farmakogenetik hastalıktır. uyaran ortadan kalktığında bile geriye dönüşümsüz bir ilerleme gösterebildiği için MALİGN (kötü huylu) olarak adlandırılmıştır.
ölümcül bir anestezi komplikasyonudur bazı kişilerde belirli anestezi ilaçları kas hücrelerinin normal çalışmasını bozar (gizli sarkoplazmik retikulumun üzerinde bulunan kalsiyum salınımında rol alan ryr1 dediğimiz kodun çılgınlar gibi ca salmasından dolayı meydana gelir.) kasların içindeki kalsiyum kontrolsüz şekilde salınır ve kaslar sürekli kasılmaya başlar. kaslar durmadan çalıştığı için vücut çok fazla oksijen tüketir, fazla karbondioksit üretir ve aşırı miktarda ısı ortaya çıkar.(bu yanan sobaya her defasında odun atmaya benzer soba vücutsa odun onun oksijen ve enerji tüketimi olur, her odun atıldığında ateş harlanır dumanı çıkar (şiddetli karbondioksit patlaması) ve sobanın zarar
Kadim bir nasihat:
Kalbini arındır, sözünü ölç, nefsini tanı;
çünkü insan en çok kendine karşı imtihandadır, Rabbine karşı mahcuptur..
___ /Güven Taşdemir
Ben den bize yolculuk...
"Ben"den "Biz"e varmak için kırk fırın ekmek yemek, kırk olgunluğuna erişmek, kendini bilmek gerek...
"Nietzsche Ağladığında" kitabında derki: Benim “biz” haline gelebilmem için önce “ben” olmam gerek.
Evet, şahsiyet kazanmamış insan henüz "biz" olmayı idrak edecek durumda değildir.
Nietsche'nin bu sözünden yola çıktık...bu düşünce, insan olmanın ve gerçek bir bağ kurabilmenin en temel paradokslarından birini vurucu bir şekilde özetliyor. Bu felsefi ve psikolojik derinliği biraz daha genişletelim:
"Ben" olmadan "Biz" olmak, bir illüzyondan öte bir şey değil...
Kendi sınırlarını çizememiş, kendi değerlerini keşfedememiş ve "Ben kimim?" sorusuna samimi bir yanıt verememiş bir insan için "Biz" olmak, bir birliktelik değil, bir "kayboluştur".
Henüz bir şahsiyet kazanamayan kişi, bir başkasıyla yan yana geldiğinde onun içinde erir, onun gölgesinde yaşar veya onu bir koltuk değneği gibi kullanır. Oysa gerçek bir "Biz", iki zayıf insanın birbirine yaslanarak ayakta durmaya çalışması değil; kendi ayakları üzerinde durabilen iki güçlü iradenin, hayatı birlikte yürümeyi "seçmesidir".
Kendini bilmek için kırk fırın ekmek yemek gerek...
İrfan kültürümüzdeki "kendini bilmek" (Nefsini bilen, Rabbini bilir) düsturu ile Batı felsefesindeki "Kendini tanı" (Nosce te ipsum) öğretisi tam da bu noktada kesişir.
Kırk fırın ekmek yemek süreci, hamlıktan pişmeye giden yoldur. İnsanın kendi hatalarıyla yüzleşmesi, egosunu törpülemesi ve yalnızlığın koridorlarında yürümeyi öğrenmesidir.
Yine kırk olgunluğu denilir kültürümüzde, bu sadece yaşla ilgili değil, yaşanmışlıkların sindirilmesiyle ilgilidir. İnsan ancak kendi içindeki fırtınaları dindirdiğinde, bir başkasının limanı olabilir.
Nietzsche, bu noktada bireyin kendi potansiyelini gerçekleştirmesini (Üstinsan idealini) her şeyin