İşçi sınıfıAlıntı
Sadece konunun mahremiyeti ve kutsallığı değildi mesele, orta sınıf mensuplarında rastlanan namusluluk taslama tavrı da değildi; temiz ve erdemli bir hayat yaşamaya çalışan işçi sınıfına mensup bireylerde rastlanan ar duygusu, ılımlılık, ağzı sıkılık vardı bu gençlerde.
Reklam
Mürebbiye, Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın tarzını çok iyi yansıtan, mizahı, hicvi ve insan gözlemini ustalıkla kullandığı romanlarından biri.
Mürebbiye bence tam anlamıyla “bir eve bomba gibi düşen insan” hikâyesi. Dehri Efendi’nin konağına çocuklara eğitim vermek için gelen Anjel, aslında yalnızca çocuklarla ilgilenmekle kalmıyor; evdeki erkeklerin aklını da bir bir başından alıyor. Ve işin en komik (ya da trajikomik) tarafı şu: Herkes ahlak bekçisi gibi görünürken, ortalık ilk fırsatta darmadağın oluyor.
Bir yandan güldüren, bir yandan “insan hiç değişmiyor” dedirten bir kitap. Hele bazı sahnelerde karakterlerin düştüğü hâller tam bir rezillik havasında ama okuması eğlenceli oluyor.
Ben kitabı biraz dedikodulu bir konak entrikası gibi okudum ama alt metninde yanlış Batılılaşma, gösteriş ve ikiyüzlülüğe dair sağlam bir taşlama da var. Entrika, hiciv ve bolca insan gözlemi sevenler için; kısa ama düşündüren bir klasik.
Geleneksel âşık şiiri muhalif şiirdir. Aşık, düzende aklının almadığı, doğru görmediği her şeyi eleştirir, taşlama yapar. Geleneksel âşık, sistemin ve merkezi idarenin hep uzağındadır. Eleştirilerinin ucunda bozuk, çürümüş düzen, yoksulluk, devlet adamlarının zulmü gibi genel konular dile getirilir.
Diyaloglar üzerine kurulu, felsefi sorgulamalarla dolu bir eser. Metinde yer alan “Ben” ile “O” arasındaki konuşmalar, Aydınlanma devrinin çatışmalarını ve bir devrin ruhunu kavrayabilmemiz adına
Reklam
Reklam