Hem küçüklere hem büyüklere hitap edebilecek çok tatlı bir kitap yorumuyla geldim.
Okurken kalbinizin yumuşacık olduğunu, içinizi ısıttığını fazlasıyla hissedebilirsiniz. Ben bu kitabı akıcılığıyla, konusuyla, sıcaklığı ve samimiyetiyle çok sevdim hemencecik bitti. Bir kız çocuğu ile bir kutup ayısının dostluğuna eşlik etmiş olduk. Babası kutuplardaki erime miktarını incelemeyle görevlendirilince küçük kızlar birlikte kuzey kutbuna giderler. Babası işi gereği çok çalışıyordu,küçük kız da bu sürede etrafta keşif yapıyordu. Bir süre sonra orada Ayı Adasında kalan tek ayıyı keşfetti aynının vücudunda bir plastik saplanmıştı. Kız onu plastikten kurtardı. Sonrasında birbirlerine alıştılar ve dönüş gününe kadar birbirlerine arkadaşlık ettiler. Kızın ayıyı diğer kutup ayılarının yanına götürme çabası ayrı bir macera oldu.
Okumak isteyenlere tavsiye ederim
OL MA DI
Kamera bir anda okulun “Mean girl”lerine yönelir. Hani şu çevrelerindeki herkesten farklı görünen; güzel, zengin, kusursuz ve adeta bir bebek gibi özenle yaratılmış kızlara. Korku
Reklam
Jack London'un Ayak İzleri
Kitap üç kısa öyküden oluşuyor. Bunların ikisi "Ateş Yakmak (To Build a Fire)" ve bir tanesi de "Yaşama Azmi (The Love of Life)" isimli öyküler. Ateş Yakmak isimli öyküler bazı ufak farklılıklara sahip olsalar da temelde aynı hikayeyi anlatıyorlar denebilir. Ancak okurken haz veren şöyle bir farklılık var: Bu öykülerden ilki 1901'de yazılmış olup "To Build a Fire" başlığıyla çocuk/gençlik öyküsü olarak (2600 kelime uzunluğunda) The Youth Campanion adlı gençlik dergisinde yayımlandığında Jack London umut vadeden bir öykü yazarıydı. Ancak 1908'de yazılan ikinci öykü öncekinin yaklaşık 3 katı uzunluğunda (7100 kelime); karakter,mekan,final olarak farklı ve anlatım olarak da daha gelişmiş bir metindi. Bu öyküyü yazdığında Jack London Vahşetin Çağrısı, Beyaz Diş, Deniz Kurdu, Demir Ökçe gibi romanlarını yayımlamış,ünlü bir yazardı artık. Daha çok deneyime sahip ve anlatım olarak da daha olgun bir tarza sahipti. Konu aynı,yazar aynı fakat tecrübe farklı ve bu farkın öyküye olan etkisine şahit olmak bir hayli keyif veriyor. Yazarın gelişimine şahit olmamıza fırsat vermesi bu iki öyküyü özel kılıyor.
Kitaptaki üçüncü öykü olan "Yaşama Azmi" de ilk iki öykü gibi soğuk ve vahşi bir coğrafya ile mücadele eden bir adamın hikayesini konu alıyor.
Kitap zaten oldukça kısa. Sıkıcı bir günün kollarında iken bir kurtarıcı olarak veyahut benim yaptığım gibi güzel bir havada çayın yanına tatlı niyetine okunabilir :D
Üsküdar Valide-i Atik Camii'nde okuduğum bu kitabın incelemesini de burdan yazıyor,selam ve sevgiyle noktayı koyuyorum. Görüşmek üzere :))
Söyleme Bilmesinler
Söyleme Bilmesinler keyifle okuduğum, akıcı ve sürükleyici bir kitaptı. Bir solukta okunabilecek kadar merak uyandırıcıydı ve okurken hiç sıkılmadım. Daha önce okuduğum Altı Harfli Bir Tatlı da aynı şekilde akıcı ve samimiydi. Şermin Yaşar'ın günlük hayatın içinden hikayeleri sıcak bir dille anlatması, kitaplarını kolay okunur ve etkileyici kılıyor.
Puan vermedi
Mark Twain, bu cana yakın ve mizahi eserinde insan doğasını, kadın-erkek ilişkilerini ve evliliğin dinamiklerini Adem ile Havva’nın gözünden, onların tuttuğu günlükler aracılığıyla anlatıyor. İlk başta birbirini anlamakta zorlanan, taban tabana zıt bu iki karakterin zamanla nasıl derin bir sevgi ve bağlılık geliştirdiğini usta bir dille gözler önüne seriyor. Yazar, cennet tasviri üzerinden toplumsal rollerle tatlı tatlı dalga geçerken, arka planda aslında insanlığın en saf ve evrensel duygusal yolculuğunu işliyor. Kısacası kitap, mizahla felsefeyi harmanlayarak "birlikte yaşama sanatına" dair zamansız, hem güldüren hem de duygulandıran bir inceleme sunuyor.
Okumaya başladığımda sıcacık, biraz neşeli bir aile hikâyesi okuyacağımı düşünmüştüm. İlk sayfalarda gerçekten de öyleydi; evin içindeki küçük atışmalar, kardeşler arasındaki tatlı rekabet ve gündelik hayatın sıradan ama samimi anları bana çok tanıdık geldi. Özellikle ailenin köpeği Sakura etrafında kurulan o sıcak atmosfer, hikâyeye yumuşak bir giriş yapmamı sağladı.
Ama sayfalar ilerledikçe ton yavaş yavaş değişiyor. O sıcaklık yerini kırılganlığa, hatta yer yer ağır bir hüzne bırakıyor. Ailenin yaşadığı sarsıcı olayla birlikte herkesin gerçek yüzü, bastırdığı duyguları ortaya çıkıyor. En çok etkilendiğim şey, her karakterin acıyı farklı şekilde yaşaması oldu. Kimisi susuyor, kimisi öfkeleniyor, kimisi kaçmayı seçiyor. Bu yönüyle kitap bana çok gerçekçi geldi.
Kanako Nishi’nin dili sade ama duyguları güçlü. Abartılı dramatik sahneler yerine daha içten, daha sessiz bir anlatım var. Bu da hikâyeyi daha vurucu yapmış bence. Özellikle kardeşler arasındaki bağın zamanla nasıl değiştiğini okumak hem güzel hem de iç burkucuydu.
Kitap bittiğinde içimde derin bir hüzün kaldı ama aynı zamanda aile olmanın ne kadar karmaşık ve kırılgan bir şey olduğunu da daha iyi hissettim. Sıcak bir başlangıç yapıp ağır bir aile dramına dönüşen, insanın kalbine yavaşça dokunan bir hikâyeydi. Benim için sakin ama etkisi uzun süren bir okuma oldu.
Reklam
Reklam