"Ben ağlamam" dedim kendime. "Kurutamam gözyaşlarımı çünkü. Başlarsam duramam diye ağlamam. Bütün damarlarım, kemiklerim çıkar gözpınarlarımdan. Geriye tek bir derim kalır..."
Komşularının hıçkırıklarını duymazdan gelen insanların kaderinde sessizce ağlamak vardı. Dünyada yardım istenecek kimse yoktu. Hiçbir zaman da olmamıştı. Gönüllü yardım kuruluşları doyuruyordu belki birkaç yüz bin kişiyi, ama duyabiliyor muydu, karnını bayat yemeklerle doldurduğu insanların haykırışlarını?..
Ben de unutursam kendimi, kim hatırlayabilirdi ki? Kim bilebilirdi gerçek Kayra'yı eğer ben hatırlayamazsam? Kimse! Hiç kimse. Yaşadığıma tek kanıt hafızamdı. Yaptıklarımın tek kanıtı.