Tebe
@tebe
7 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"En çok da onun ilgisini özlüyorum. O her zaman benim başlıca seyircim oldu, hayatımın sonunda ciddi kafa karışıklığı ve hafıza kaybı yaşarken bile. Ona başarımlarından, teşhisteki zaferlerinden, araştırma sonucu yaptığım keşiflerden, hayır kurumuna yaptığım bağışlardan bile mutlaka söz ederdim. O öldükten sonra bile benim seyircim olmaya devam etti. Yıllarca onun omzumun üstünden bakarak başarımlarımı görüp takdir ettiğini hayal ettim. Onun hayali silikleştikçe yaptığım şeylerin ve başarımlarımın hepsinin gelip geçici olduğu, gerçek anlamları olmadığı hissiyle boğuşuyorum."
"Başarıların babanın kısa ömürlü zihnine kaydedilmiş olsaydı anlam taşırlardı mıydı yani?"
"Saçma, biliyorum. Boş bir ormana düşen ağacın çıkardığı sesle ilgili sorudan bir farkı yok. İzlenmeyen eylemin bir anlamı var mıdır?"
"Aradaki fark, ağacın kulaklarının olmaması, oysa bahsedilen insanın kendisidir."
"Ah, seni kim benden daha iyi anlayabilir ki? Bazen hayattaki en yalnız insan olduğumu düşünürüm. Ama bunun başkalarının varlığıyla hiçbir ilgisi yoktur - aslında beni yalnızlığımdan koparıp da gerçek anlamda eşlik etmeyenlerden nefret ederim."
"Ne demek istiyorsun Friedrich? Nasıl eşlik etmiyorlar?"
"Benim önemsediğim şeyleri önemsemeyerek. Bazen hayatıma ve çevreme şöyle bir bakıyorum da hiç kimsenin bana eşlik etmemiş olduğunu, tek eşlikçimin zaman olduğunu görüyorum."
öyle ya,kim ve ne hakkında 'bunu biliyorum!' diyebilirim ki? içimdeki bu yüreği duyabiliyorum, var olduğu yargısına varıyorum. bu dünyaya dokunabiliyorum, onun da var olduğu yargısına varıyorum. tüm bilgim burada duruyor, gerisi kurmaca. çünkü varlığından kuşku duymadığım bu 'ben'i kavramaya çalıştım mı parmaklarım arasından akıp giden bir su oluveriyor........bürünebildiği tüm yüzleri bir çizebilirim, ona verilmiş olan her şeyi, bu eğitimi, bu kökeni, bu ateşliliği ya da bu susmaları, bu büyüklüğü ya da düşüklüğü de bir bir çizebilirim. ama yüzlerin toplamı yapılmaz. benim olan bu yürek bile hep tanımlanmaz kalacak benim için....kendi kendime yabancı kalacağım hep.
Ya adako? Ağaç dalındaki, gövdeden ayrılma eğilimini fark ettin mi bilmem? Hep öteye uzar. Gövdenin toprağa kök salmış rahatlığından bir kaçıştır bu. Özgürlüğe susamışlıktır. Buna ben 'ağaç dalı kompleksi' diyorum.......Ağaç dalı kompleksine tutulmuş kişi tedirgindir. İnsanların ağaç dallarını budayıp gövdeye yaklaştırdıkları gibi, yakınları onun içindeki Adako'yu da budarlar. Onu gövdeden ayırmamak için ellerinden geleni yaparlar. Kimi insana ne yapılsa yararı olmaz. Asi daldır o. Ayrılır. Balta işlemez ona.
zengin bir hayal içinde meçhul, daima malumun en korkunç rakibidir. ben malumum. yani sayısız imkanlar arasında gerçekleşmiş ve donmuş bir imkanım. ben bir şeyim, meçhul her şeydir. fakat unutma ki ben, varım; meçhul, yoktur. o sadece olabilir, fakat olmayabilir de! ben bir realiteyim, o bir imkandır. bu farkı anlamayan bir aşka sen beni inandıramazsın.
