feyza macit
@tebriossa
Reklam
‘sert ve yalçın tabiat; söylemiştim ki, sen bir üvey ananın kucağı gibisin. bir gün cesedim bir daha kalkmamak üzere düştüğü vakit, kim bilir, beni bağrına ne vahşi bir huşunetle bastıracaksın
devirler geçecek, hayranlıklar görecek, düşmanlıklar görecek, varlığı da yokluğu da bütün unsurları ile tadacak, fakat mutluluğu sadece bir hatıra olarak tanıyacaktı: tıpkı bulutlar ardındaki bir güneş gibi hüzün, hüzün, yığın yığın hüzün tüllerinin ardında; hüzün mutluluğun ikinci adıydı artık.
