Aşk, Kader, Alternatif Gerçeklik: 1Q84
Yazar, birinci kitapta merak uyandırmıştı. İkinci kitapta artık bazı kavramlar daha da netleşmeye başladı. Yazarın ikinci okuduğum kitabıydı. Zaten ilki de aynı serinin birinci kitabıydı. Durgun başlıyor ama garip bir şekilde okumaya devam etmek de istiyor insan. Kitabın ortalarından itibaren konu seni içine alıyor ve bırakmadan devam etmek istiyorsun. Ana karakterlerin üçü de birbirinden ilginç ama hepsinin ortak özelliği yalnızlık. Kesinlikle klasik bir aşk hikayesi değil, daha fazlası. Bu kitapta ana karakterler birbirlerine daha çok yaklaşırken, kader temasını da artık hissettiriyor. Bilim kurgu demek gelmiyor içimden ama sanırım alternatif gerçeklik daha doğru bir ifade olur. Bu kitapta artık Tengo da dünyanın, yaşadığı normal dünyadan farklılaştığını fark etmeye başlıyor. Ancak yine bir sürü soruyu cevapsız bırakarak sona eriyor.
iyi bir tema ama tema dışında kalan her şey berrrrrbat. kitabı alırken beni kandırmışlar resmen, yok murakami stili yok rüya atmosferi yok onun kalemi bambaşkadır falan. eksik ve amatörce yazıyı size bir özgünlük olarak yutturmaya çalışıyorlar. iki karakterin gözünden okuyorsunuz, tengo ve aomame birbirini tamamlayan ama çokça da farklı karakterler. tengo herhangi bir karakter gibi sunulurken aomame ve kitaptaki diğer kadın karakterler inanılmaz seksist ve objeleştirilerek yazılmış. uazar bir kadın karakteri tanımlarken göğüslerinin şekli duruşu boyutu ve bir sürü aptal saptal şekilde tanımlamayı uygun görüyorken erkek karakter için herhangi bi adam gibi tanıtıyor. sürekli anlamsız cinsellik sahneleri beni bıktırdı. iki karakter adamakıllı konuşurken birdenbire ya memelere odak kayıyor ya da seksten bahsetmeye başlıyorlar. ucuz bir porno okuyormuşum hissiyatını silen hiçbir sahne olmadı. karakterler derin değil, tutarlı da değil. kitabın yarısına kadar hikaye açılmıyor, gizemi çözmek için ortaya atılan olgular daha da çorbaya çeviriyor. sürekli bir ara metin geçiyor ve kitabın bitmesine son kırk sayfa kala bile sana random bi bilgi atıyo yazar. konuşmalar da akıcı olmadığı gibi karakterleri yansıtmıyor, yazar karakterlerin ağzını açıp kendi istediklerini onlara söyletiyor gibi hissetmekten kendimi alamadım. gerçek dünyada ya da gerçek dünyayı taklit eden bir dünyada olmayacak sohbet konuşmaları geçiyor, örneğin iki kız dışarı yemeğe çıkıyorlar ve birbirlerini tanımaya çalışıyorlar kızlardan biri çocukluğunda erkekler sana kötü şeyler yaptı mı diye bi soru ortaya atıyor, yeni tanıştığın kimseye böyle sormazsın ya da konuşmazsın ki... bilgi aktarımı yapay: karakter bir silahın modeli hakkında endişeye düşüyor ve yatmak için yaklaştığı adama sohbet esnasında modeli
Reklam
ilk bakışta paralel evrenler, gizemli tarikatlar ve açıklanması güç doğaüstü olaylarla örülü bir fantastik anlatı gibi görünür. Oysa romanın derininde çok daha sade ve çok daha insani bir soru vardır: İnsan, hayatının anlamını başka bir insanda bulabilir mi?
Roman 1984 yılında başlar; ancak kısa süre içinde bunun bildiğimiz 1984 olmadığı anlaşılır. Aomame, otoyolda yaşadığı sıra dışı bir olaydan sonra dünyanın değiştiğini fark eder. Gökyüzünde iki ay vardır ve gerçeklik küçük ama önemli ayrıntılarla farklılaşmıştır. Aomame bu yeni dünyaya "1Q84" adını verir. Buradaki "Q", İngilizce "question" yani soru sözcüğünü çağrıştırır. Artık yaşadığı dünya, kesinliklerin değil soruların dünyasıdır.
Aomame ve Tengo, romanın iki ana karakteridir. Çocukluklarında kısa bir anlığına kurdukları bağ, yıllar boyunca farkında olmadan hayatlarını şekillendirir. Murakami burada aşkı geleneksel anlamda işlemez. Aomame ile Tengo birbirlerini neredeyse hiç tanımamaktadır. Birlikte anıları, deneyimleri ve paylaşılan bir geçmişleri yoktur. Buna rağmen birbirlerine doğru çekilirler. Bu çekim fiziksel ya da romantik olmaktan çok metafizik bir nitelik taşır. İkisi de eksik parçalarını diğerinde bulmaktadır.
Roman ilerledikçe okur kendisini giderek karmaşıklaşan bir yapının içinde bulur. "Sakigake" adlı dini yapılanma, gizemli "Little People" varlıkları ve Fuka-Eri'nin yazdığı "Hava Koza"sı adlı metin birbirine bağlanarak gerçekliğin sınırlarını bulanıklaştırır. Ancak Murakami'nin amacı hiçbir zaman bu gizemleri tamamen açıklamak değildir. Little People'ın ne olduğu, hangi kurallara göre hareket ettiği ya da iki ayın neden ortaya çıktığı tam olarak öğrenilemez. Çünkü yazar için gizem çözülmesi gereken bir bilmece değil, insanın anlam veremediği şeylerle kurduğu ilişkinin sembolüdür.
Romanın ilk
1Q84 kitap incelemem(spoiler yok merak etmeyin)Duygu ve Düşünce
Murakami’nin dünyasına ilk adım attığınızda hemen koşmaya başlamazsınız.
Önce yürürsünüz.
Sonra o dünyanın ritmine alışmaya başlarsınız.
1Q84’ün ilk kitabı tam olarak böyle ilerliyor.
İnternette hakkında yazılanlara baktığınızda herkesin söylediği ortak bir şey var: bir atmosfer kuruyor. Okurken ben de aynı şeyi düşündüm. Murakami kurduğu bu yeni dünyada adeta bize yürümeyi öğrenen bir çocuk gibi zaman tanıyor. Düşüp kalkalım, etrafı tanıyalım, o dünyanın ritmine alışalım diye koca bir kitap boyunca bizi o atmosfere alıştırıyor.
Diğer iki kitabı henüz okumadım ama içimde şöyle bir his var: sanki ikinci kitap olayları doruk noktasına taşıyacak, üçüncü kitapta ise düğümler çözülmeye başlayacak. Bu ilk kitapla Murakami yalnızca bir kapı aralıyor. Henüz içeri tam olarak girmiyoruz; sadece o dünyanın havasını solumaya başlıyoruz.
Roman iki karakter üzerinden ilerliyor: Aomame ve Tengo.
Tengo, kitabın başından sonuna kadar sevdiğim bir karakterdi. Daha açık, daha görünür bir yapısı vardı. Okuyucuya mesafeli değildi. Aomame için başta aynı şeyi söyleyemem. İlk altı ya da yedinci bölüme kadar onun bölümlerini daha mesafeli okuduğumu fark ettim. “Sevemedim” demek belki ağır olur ama ona yaklaşamadım; buna izin vermedi.
Sonra bir şey oldu.
Büyük bir olay yaşanmadı. Dramatik bir kırılma yoktu. Ama bir bölümde Murakami bana Aomame’yi sevdirdi. Karakter değişmedi; benim ona bakışım değişti.
O ana kadar Aomame’nin duvarları vardı. Ve ilginç olan şu: bu duvarlar gerçekten okuyucuyla arasına mesafe koyan duvarlardı. Murakami karakteri öyle kurmuş ki Aomame’yi tanımamız zaman alıyor. Gerçek bir insan gibi. İlk tanıştığınızda biraz mesafeli, biraz resmi. Kendini hemen açmayan biri gibi.
Okuma sürecim yaklaşık iki, üç ay sürdü(benim yoğunluğumdan kaynaklı) ve o süre boyunca Aomame
1Q84 2. KitapEdebiyat
1Q84 serisinin ikinci kitabı, ilk kitap gibi yine soluksuz okuduğum, zihnimi sürekli canlı tutan bir deneyim oldu. Haruki Murakami’nin kurduğu dünyanın zekası ve katmanlı yapısı bu kitapta beni çok daha derinden etkiledi. Olay örgüsü son derece ustaca ilerlerken, karakterlerin psikolojik derinliği de hikayeyi sıradan bir kurgu olmaktan çıkarıp neredeyse gerçek bir evrene dönüştürüyor.
Bu kitapta, ilk kitaptan itibaren gizemini koruyan Pupa Hava'nın konusunu öğreniyoruz ki bunu çok merak ediyordum. Romanın içinde çok güzel bir öykü daha okuduk.
Tengo ve Aomame’nin geçmişleri arasındaki paralelliklerse beni çok etkiledi. İkisi de zor ailelerde büyümüş, dışlanmış ve kendilerini hayattan soyutlamış iki yalnız ruh. Buna rağmen, 10 yaşında yaşadıkları o saf temas — Aomame’nin Tengo’nun elini tutması— aralarında görünmez ama kopmaz bir bağ yaratmış. Bu bağın yıllar sonra bile onları birbirine doğru çekmesi, kitabın en büyüleyici ve duygusal yönlerinden biri.
Fukaeri ise benim için kitabın en gizemli ve en etkileyici karakterlerinden biriydi. Onun gerçekten öncülerden kaçan bir “douta” olup olmadığı sorusu zihnimi sürekli meşgul etti. Donuk tavırları, soru kalıplarını kullanmaması ve adet görmemesi gibi detaylar, Murakami’nin bilinçli olarak yerleştirdiği ipuçları gibi hissettirdi. Ayrıca “douta” ve “maza” kavramları, kitabı derinleştirirken, aynı zamanda anlaması en zor ama en merak uyandırıcı kısımlar oldu.
Aomame ile lider arasında geçen konuşmanın ise serinin düğüm noktalarından biri olduğunu düşünüyorum. Birçok sorunun cevabının henüz verilmemiş olması, beni üçüncü kitaba karşı daha da sabırsız hale getirdi.
Genel olarak bu kitap, 1984 yılından 1Q84 yılına bir yolculuk.
Murakami, okuru sadece bir romanla değil, aynı zamanda rahatsız edici ama büyüleyici bir dünyayla
Merhabalar, bu incelemeyi diğer ilk iki kitabın incelemesini yapmama rağmen genel üç kitap incelmesi olarak düşünebilirsiniz.
Puanı biraz daha düşük tutacaktım ama diğer iki kitapta merakla beni üçüncüye getirdiği için yapmadım. Bütün koca üç kitap boyunca ortalama 1200-1300 sayfadan bahsediyorum. Havada kalan sorularla biten bir seri olarak kaldı bende. Spoiler olacak ama yazıyorum, burdan sonrasını okumayabilirsiniz. İlk olarak Tengo ve Aomame’nin buluşmasını bu kadar bekle Allah bekle acaba nolucak de dur ve sonunda sadece geldiği geçitten iki ay yerine tek bir ayın olduğu gerçek dünyaya geçmesini mi bekledik anlamadım. Ayrıca bu kız koskoca cemaat liderini öldürmüş ve sonunda ona hiç bir şey olmadı. Onu da geçtim Pupa Hava ile ilgili çoğu şey gerçekten havada kaldı. Neden böyle bir şey var? O sesi duyan ne duyuyor? Lider’in amacı tam olarak ne? Yani o kadar çok soru var ki… Fukaeri son kitapta bir hiç gibi o hareketlerinin kitabı yazmasının kaybolup geri gelmesinin hiç bir mantığı yokmuşcasına birden geri öğretmenin yanına dönmesi vs. Sinir krizi geçirmemek için kendimi tuttum. Bu son kitabın her şeyi aydınlığa kavuşturmasını bekledim. Ama noldu b.ktan bir karakter bile (Uşikava) detaylı anlatıldı Fukaeri anlatılmadı, Cemaat anlatılmadı. Little people anlatılmadı. Hepsi yarım yamalak cümlelerle kaldı.
Belki diyorsunuz ki yazar yorumukendimize bırakmak istedi. Bu öyle bir kitap olmamalı en azından bu kadar çok şeyi kendi hayal ürünümüzle tamamlamamalıydık. Ne olurdu? Sonunda Tengo ve Aomame’nin 1984’te mi yoksa bambaşka bir yere mi gittiklerini kendimiz düşünelim buna okeyim. Ama bu ana karakter olan Fukaeri’nin kitabı yazma amacını babasını neden bu kadar zamandır görmediğini de bir zahmet kendimiz düşünmemeliydik.
Dediğim gibi bu puanı gerçekten beni merak
Reklam
Reklam