tenhakitap
@tenhakitap
tenhakitap.blogspot.com adresinde kitap yorumları paylaşıyorum. Oraya da beklerim.
Neyse ki bizde böyle şeyler olmuyor!
Bazen gruplardan biri devletle yakınlaşıyor, askerlerle birlikte hasmına saldırıyor, sonra bir değişiklik oluyor ve devlet başka gruplarla ittifak kuruyordu.
Reklam
"Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiş!"1000Kitap
Ülkemizin çok satan yazarlarından Zülfü Livaneli’nin 2008’de yayımladığı Son Ada romanından bahsedeceğim. 2009 Orhan Kemal Roman Armağanı’nı almış kitaba Yaşar Kemal ön söz yazmış. Önsöz arka kapağa da alınan şu cümleyle bitiyor: “Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir.”
Yaşar Kemal’in bu övgüsü kitaba beklentimi artırdı. Livaneli’den daha önce Kardeşimin Hikayesi’ni, Huzursuzluk’u ve Balıkçı ve Oğlu’nu okudum. Serenad’ı çok övüyorlar, onu da okumak istiyorum.
Son Ada’da cennet köşesi bir adanın huzur içinde yaşayan kırk kadar sakininin öyküsünü okuyoruz. Ülkenin eski devlet başkanının emekliliğini geçirmek üzere adayı seçmesine kadar huzur içinde yaşayan kırk sakini, demeliyim aslında. Diktatör eskisi Başkan adaya gelince işler değişiyor. Martılarla başlayan bir mücadele kitaba damgasını vuruyor.
Livaneli’nin kalemini çok seviyorum, desem yalan olur. Kolay okunan, okuyanı hiç zorlamayan oldukça ortalama metinlerin yazarıdır bence. Sevenlere saygı duyarım. O ayrı…
Kitapta kötü kahraman Başkan’la mücadele eden kahraman ise Yazar. Anlatıcı onu hep böyle anıyor. Yazar da anlatıcı kahramana yazarlıkla ilgili kitabın sonlarında şöyle bir öğütte bulunuyor. “Sadece hikâyeni anlat!” Ara ara anlatıcının ağzından da yazmakla ilgili çok kısa tüyolar paylaşan Zülfü Livaneli’nin edebiyat anlayışını özetliyor aslında bu cümle. O da sadece hikâyesini anlatıyor.
Üslup meselesiyle ilgili benzer içerikli bir alıntıyı işaretlemişim: “"Bırak psikoloji, karakter, insan ilişkileri, eylemlerden çıksın demiştin. Kelimeleri güzelleştirerek ya da şiddetlendirerek, güzel tasvirler insan hallerini anlatmaya kalkma. Sen eylemi anlat, gerisini okur kafasında tamamlasın. Aristo da böyle demişti."
Bolca siyasi göndermeleri olan kitapta ülke adı yok. Türkiye değil yani! Meçhul bir ülkede meçhul
Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Ergen Deyip Geçmeyin1000Kitap-Jerome_David_Salinger608.jpg)
İngilizcenin en iyi 100 romanı arasında sayılan Çavdar Tarlasında Çocuklar romanı Amerikalı yazar J. D. Salinger tarafından yazılmış. 1945-46 yıllarında parçalar halinde yayımlanmış. Bir kitap olarak çıkması ise 1951 yılında olmuş. Orijinal adı The Catcher in the Rye.
Toplam satışı 65 milyonu bulmuş kitap hala okunmaya devam ediyor. Türkçeye önce Fransızcadan çevirmen Adnan Benk tarafından Gönülçelen adıyla çevrilmiş. Benim okuduğum YKY baskısının İzgilizceden çevireni ise Coşkun Yerli.
Çavdar Tarlasında Çocuklar kahramanı Holden Caulfield ağzından anlatılıyor. Holden Caulfield ergenlik çağındaki bir genç. Okuduğu Pencey Prep’ten atılmış ve bu haberle eve gitmek istemiyor. Okulda ve şehirde birkaç gün daha geçirdikten sonra eve gitmek düşüncesinde. Daha önce de okuldan atılan Holden psikolojik sıkıntılar yaşayan bir genç. Yaşadığı bir kayıp onu epey üzmüş. Bu birkaç gün içinde Holden’ın yaşadıklarını okuyoruz romanda.
Okurken Amerikan filmlerini andıran dilinden dolayı kendinizi bir Amerikan filmi seyrediyor gibi hissediyorsunuz. Aykırı bir ergen olan Holden’ın farklı bir üslubu var. Başlarda garipsediğim tarza roman ilerleyip kahramanı tanıdıkça alıştım. Roman argo kelime kullanımındaki rahatlığından dolayı bazı ülkelerde yasaklanmış. Ben de kitapta kaç kere “lanet” kelimesi geçtiğini sayamadım. (Sonra demedi demeyin.)
Romanda kaygı, yabancılaşma, masumiyet, ergenlik, kişilik, aidiyet, cinsellik ve depresyon gibi konular işleniyor. Holden’ın ruh hali öyle ani değişiyor ki bütün ergenler böyle mi diye düşünüyorsunuz. Bir öğretmen gözüyle kitaba bakınca öğrencilerim içinde -bire bir olmasa da- benzer halleri yaşayan gençler olduğu gerçeğine üzüldüm doğrusu.
Salinger da ilginç bir yazar portresi. İlgi görmeyi hiç istememiş. Yazdıkları çok sevilmesine rağmen az yazmış.
Reklam