İyileşmek için her gün güçlü olmak zorunda değil kimse. Bazı günler sadece acıya direnmek yeterlidir. Düşmek başarısızlık değildir, düşüp de kalkmayı denemek cesarettir. Zihin de beden gibi dinlenmeye ihtiyaç duyar. Her yarayı hemen kapatmak zorunda değil, kabuk bağlaması için zaman tanınmalı. Konuşulmayan duygular yok olmaz, sadece karanlıkta büyür. O yüzden "bugün iyi değilim" demek güçsüzlük değil, kendine dürüstlüktür. Terapi mucize beklemek değil, küçük adımlara izin vermektir. Bugün dünkü kadar acımıyorsa, bu bile ilerlemedir. İyileşme düz çizgi değildir, iner çıkar ama yön hep ileri olur. Kendine kızma. İnsan olmak zaten kırılgan olmaktır. Kırılan yerden ışık girer ve orası en çok parlayan yer olur.
Hepimizin tek bir beyni var ve her gün bu sıradan rutinin içinde onu daha güçlü kılmak için bir şeyler yapma fırsatımız var.
🏡**Toplumsal aklın asıl başarısı, boş sandalyenin etrafındaki duvarları kalınlaştırıp yalnızlığı yönetilebilir kılmak değildir; insana, o sandalyenin yanına bir sandalye daha çekebilecek güvenceyi,
Terapi odası dış dünyaya henüz aktarılmamış duygusal gerçekler ve bağlantılardan oluşan bir alan olabilir bu kişi için terapisti tarafından anlaşıldığını düşündüren muazzam bir güç kaynağıdır.
Dedim ki: ne fayda psikolog bey! Ben o ilaçları içerim ben o tedaviyi olurum ama siz benim çevremi değiştirebilecek misiniz? Beni buraya iten şeyleri düzelteceğini bilsem her türlü terapiye varım bize kalıcı çözümler lazım iyi insanlara hasta muamelesi yapmayan bir düzen lazım asıl hasta olan insanların tedavi olması lazım..