Yeliz GÜL
@terapisanati
Terapi de bir sanat değil midir,
sancılı bir süreci içinde barındıran,
iyileştiren,
yenileyen...
Şu anda okuduğu kitap
Gün daha önce çok ağırdı ama şimdi neredeyse hiç ağırlığı yok. Hiç. Çünkü ben de bir hiçim. Ağaçların tepesinden bakıldığında, karanlık çimenlerin üzerindeki minicik noktayım. İyi hissettiriyor. Bir hiç olmak…
Reklam
Ya gerçek şuysa:
Travma 17 Haziran 1986 değilse?
Ya travma bütün çocukluğunsa?
Çocukluğumuzun her günü travmaydı…
Uykusuz gecelerin kendine özgü sesleri vardır ve ben hepsini ezbere bilirim. O sesleri dinleyerek gecenin hangi evresinde olduğumu anlayabilirim.
Çocuklar küçükken onları uyutmaya çalıştığımız zamanları hatırlıyor musun? Ben Vidar’la sen Tora’yla odasının iki yanında… Uyuduklarında sessizce çıkardık ama kapıdan dönüp bir süre bakardık. Hatırlıyor musun? Gerçekten biz mi yaptık onları?…
Her zamanki gibi, görüntüsü ve sesi bir süre içimde asılı kaldı… Üzerinde bir ton ağırlığında bir günü taşıyan bir çocuk…
Reklam