Tam anlamıyla devrimler, yalnızca bir sosyal sınıf başka bir sınıfın egemenliğine son verip, yerine kendi iktidarını geçirdiği zaman gerçekleşir.
Hükümetin kuvvetli, muhalefetin ürkek ve parçalanmış olduğu bir duruma göre, egemen sınıfların zayıf ve bölünmüş, sosyalist güçlerin zinde ve iyi örgütlü olduğu bir kriz ortamında başarılı olma şansı açıkça daha fazladır.
Bolşevikler iktidara geldiği zaman Rusya’yı I. Dünya Savaşı katliamından geri çektiler. Militarizm ve şovenizmden nefret eden sosyalistlerin, modern tarih boyunca barış hareketlerinin çoğunda büyük bir rolü olmuştur. İşçi sınıfı hareketi şiddetle ilgili değildir, buna son vermek için uğraşır.
Marksizme göre, bir devrimin niteliğini ne kadar kan döküldüğü belirlemez. Ne de devrim topyekûn bir altüst oluştur. Bolşevik devriminin ertesi günü Rusya’da bütün piyasa ilişkileri yok olmadı ve tüm sanayi devletleştirilmedi. Tersine, Bolşevikler iktidarı ele geçirdikten sonra, uzunca bir süre piyasalar ve özel mülkiyet geçerli kaldı ve bunların çözülmesinde, Bolşeviklerin genellikle tutumu son derece tedrici oldu.
Kapitalizm, işçi sınıfı olmadan yaşayamaz, ama işçi sınıfı kapitalizm olmadan çok daha özgürce gelişebilir.