Zeynep
@thecatlady
5 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
XX. yüzyıl kuşağı, Nietzsche'nin "Tan Kızıllığı" adlı kitabındaki vecizesini , bir beylik söz olarak yıpranana kadar yinelemişti: "Beni öldürmeyen her şey beni daha güçlü kılar." Bu bir aptallıktı. En azından herkesin kullandığı çağdaş anlamı içinde. Her gün yaşanan acı insanı dayanıklı hale getirmezdi. Yıpratırdı. Kırılganlaştırırdı. Zayıflatırdı. İnsan ruhu, dayanıklılığının sınanmasıyla tabaklanan bir deri değildi. Duyarlı, nazik, içli bir zardı. Bir şok anında yaralanır, örselenir ve bunun izlerini hep taşırdı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tekrar ile ezberi birbirine karıştırma. Ezber insanı papağan yapar, tekrar ise düşüncelerini açıklarken sırtını yaslayacağın bilgileri hafızanda tutar.
Sultanı Öldürmek
Insanın doğadan başka sığınacak yeri yoktur. Sonunda başladığımız yere geri döneriz. Sonunda döneceğimiz yerle irtibatı koparmamakta yarar var.
İnsan beyni, bir evin tavan arasına benzer; bunu herkes kendine göre ölçer, biçer ve döşer. Ancak bir deli bu alanı olur olmaz şeylerle tıklım tıklım doldurur ve sonra da bu ıvır zıvır arasında tam zamanında işe yarayacak bir şeyi bulmakta zorluk çeker. Oysa becerikli bir işçi, bu tavan arasına neler koyacağını ayrıntılarıyla düşünür önce. Çalışırken ihtiyaç duyacağı alet edevatı özenle yerleştirir. Bunlar sayıca çok olduğu gibi sıraya da dizilmiştir. Bu odacığın duvarlarının lastikten olduğunu ve gerektiğinde genişleyebileceğini falan düşünmeyelim. İnanın bana, böyle bir oda bir kere doldu mu, artık her yeni bilgi için eski bir bilginin silinmesi gerekir. Bu bakımdan değersiz bilgilerle değerli kazanımların ayağını kaydırmamak önemli.
