Nerede olduğumuzu hiçbir zaman bilemedik, dilediğimizce anlatamadık belki. Ama gene de yaşanmalıydı sanki bu yaşadıklarımız. Bir kaçınılmaz yolculuktu bir diğer deyişle paylaşmaya çalıştığımız. Uzun, çok uzun bir yolculuğun bilinmesi pek de gerekli olmayan birdurağındaydık.
Şarkı bitti, Aziz Bey başını kaldırdığında kâtibi karşısında gördü, kırık bir gülümsemeyle baktı. Kâtibin anlamadığını bile bile “İşte böyle kâtip efendi,” dedi. “Ümit beni bir gün daha aldattı, bak.“