Pınar Bozkurt
@thepinosblog
Sarmalayan Yanılsama
Okuldan eve yürürken, daha evlerinin avlusuna gelmeden almıştı sarmanın kokusunu Nil.
"Anneannemin sarması bu," dedi kendi kendine: üzeri narlı, içi kuş üzümlü, bol baharatlı…
Bazı kokuların insanı oradan oraya savurduğu doğrudur. Bir tebessüme sebep olurken kimi,kimininse insanı darmadağın ettiği …Bu leziz sarmanın kokusu da onu anneannesinin dizlerine götürürdü; o sıcak kucağa, güvenli limana.
Gözleri dolu dolu girdi eve Nil.
“Anneciğim,” dedi yutkunarak ,”anneannemin sarmasından yapmışsın.”
“Evet,” dedi annesi. Onun da gözleri buğulanmıştı.
İkisi de gözlerinden süzülen birer damla yaşı birbirlerinden gizli sildiler.
Sevdiğin kişi bilinmedik diyarlara gittiğinde, dünyada kalan her şey sana onu hatırlatır.
Hatta elbirliğiyle kol kola verir de tüm eşyalar sana hatırlamadığın anıları hatırlatmak ister gibi yeni hikâyeler yazarlar, derin derin...
Anneannesinin odasında kalan tesbihi, yazması, sapı kırık gözlüğü,serin havalarda sırtına geçirdiği yeleği—tüm bu hikâye yazma yarışında başı çekiyorlardı.
Odaya her girdiğinde, başka başka şeyler anlatıyorlardı Nil’e.
“Bilir misin, bu tesbihi çekerken ne gözyaşları döktüm en çaresiz anlarımda,” demişti bir gün.
Bir başka gün, “çocuklarıma ettiğim duaların eşlikçisiydi bu tesbih,içimi huzurla dolduran “demişti.
Yine bir seferinde “Dedenizle geçirdiğim onca sevgisiz güne inat, gülümseyebilmeyi başarabildiysem ,işte bu zaferin Şükrüyle çekmiştim o tesbihi “Sırtıma çöken ağırlıkları bu yelekle örttüm demişti çoğu zaman ,başka bir günse ,3 numara gözlüğüyle dahi göremediği gerçekleriydi hayatın anlattığı
Hangisi doğruydu, bilmiyordu.
Belki de doğrusu, eğrisi yoktu.
Hepsi doğruydu belki de. Çünkü hayatın bir denklemiydi tüm olasılıklar.
Yaşanılan kahkahalı neşeli günler can sıkıcı kaş çatmalı anlardan büyükse
Reklam
