Seyma •
@thinksorange
Kitabı nasıl yorumlamam gerektiğini tam olarak bilemiyorum. Okuduğum ilk sayfadan son sayfaya kadar asla bir umut ışığı veya olumlu bir ilerleme ile karşılaşmadım. Bu ilerleyiş beni okurken zorladı ve üzdü.
Birebir olmasa da Osamu Dazai’nin kendi yaşamıyla da paralellik gösteren bir kitap. Beni çok düşündürdü. Çok küçük yaşlardan beri umutsuz, güvensiz, yalancı, asla hayır demeyen, insanların hep beklediğini yapan, sürekli kendini insanlardan ayıran, onları asla anlamadığını söyleyen ve daha bir sürü şey yazabileceğim şekilde ömrünü heba eden birini okuyoruz.
Şunu düşünüyorsunuz ‘Gerçekten bazı insanlar hayatları boyunca hiç bir an olsa bile umut duymuyorlar mı? Yaşamaya değecek, bir şeylere heveslenecek?’.
Ben işte bunu anlayamıyorum. Okuyorum fakat tam anlamıyla bir bağdaştırma yapamıyorum. Sanırım gerçekten insan yaşamadığı, hissetmediği bir şeyle gerçek anlamda bir bağ kuramıyor.
Kısacası iyi ki diğer iki kitabını önce okumuşum dedim. Diğerlerine göre çok farklı bir konuda ilerliyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Arzularım, ulaştığım anda anlamını kaybediyor, vicdanımın uyanmasına bile fırsat vermeden sönüyordu.”
“Ağabeyimi çok mutsuz sanıyordum. Onu çok mutsuz sandıkça kendi mutsuzluğumu unutuyordum, hatta bana ben mutsuzmuşum gibi gelmiyordu.”