her şey gidiyor. herkes ve her şey ölüyor. insanlar berbat, dostum. yıkılmaz ve sonsuz olduğumuzu düşünüyoruz çünkü ankesörlü telefonların ve kitapların aksine düşünebiliyoruz ve başımızın çaresine bakabiliyoruz ama eminim dinozorlar da hakimiyetin sonsuza dek kendilerinde olduğunu düşünmüştü.
...ölümle yapılacak savaşın uzaması için karın bölgesine nişan alınması; seyirci, hayatın ne denli sessiz bir yalnızlık olduğunu anlasın diye kurbanın uzun, yas dolu, yakınmalı haykırışlarla bağırması gerekiyordu. bunun ardından ben de, içimin derin ve gizli bir köşesinden kurbanın haykırmalarına bir cevap olarak yükselen kuvvetli, coşkun bir haykırışla bağıracak gibi oluyordum. aldığım zevk, ilk insanın avlanırken duyduğu zevkin eşi değil miydi?