şimdi bir derin mavide akşam oluyor
gök mavi deniz mavi
mor dağlar yeşil ağaçlar mavi
bozuk düzen mavi gecelerden sesleniyorum sana
ne opera aryaları
ne beşinci senfonisi beethoven'ın
bir yalnızlık marşıdır çalınıyor uzakta
gün ışığı arkamızda kaldı bak
tanyerinde unuttuk gözlerimizi
gel artık
hayata yeniden başlayalım
gel artık
bu mavilerde kimseler görmez bizi
ellerini yüzümde gezdir,
sil alnımdan yorgunluğu,
gözlerimin altından
yaşamak korkusunu al,
avuçlarından çıkmış bir heykel olsun başım.
sonra sen de gözlerini kapat,
bırak, ellerin sessizce düşünsün
düşüncende yaşamak isterim ben senin:
bir gün en yalnız saatinde
parmak uçlarından
ve avuçlarından
gelip konuşurum seninle.