Normal tatillerin dışında, ülkenin bir yerlerinde her zaman bir devrim ya da isyan varmış gibiydi. Buna verilen ilk tepki her zaman okulları kapatmak olurdu. Ve durum normale döndüğünde, okulları yeniden açmak her zaman yetkililerin düşündüğü son şey olurdu.
Bazen kendimi bir anlığına zamandan ve mekândan, bağlılıktan ve çekingenlikten kurtarmayı başarıyorum. O zaman hayatıma zorla girmiş olan insanlar, köpekler ve günahlar pislik gibi kayboluyor ve o kutsal ruh halinde artık kendi varlığımla çelişmiyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Friedrich NietzscheFelsefe
Yeni tutku. — Neden olası bir barbarlığa dönüşten korkuyor ve nefret ediyoruz? İnsanları olduklarından daha mutsuz yapabileceği için mi? Ama hayır! Bütün dönemlerin barbarları daha şanslıydılar: Yanılmayalım! — Bilakis bizim bilgiye yönelik dürtümüz, bilgisiz mutluluğa ya da güçlü sağlam bir hayalin mutluluğuna değer vermeyecek ölçüde güçlüdür; bu tip durumları düşünmek bile utanç vericidir! Keşfetme ve çözme huzursuzluğu bizim için bir aşığın kara sevdaya tutulması gibi çekici ve vazgeçilmez bir hal aldı: Ne pahasına olursa olsun, aşığın kayıtsız kalamayacağı bir hal, — evet belki biz de kara sevdaya tutulduk! Belki de bilgi, içimizde hiçbir özveriden kaçınmayan, kendi yok oluşundan başka hiçbir şeyden korkmayan bir tutkuya dönüştü; barbarlığın beraberinde gelişen, kaba zevklere karşı duyulan kıskançlığı henüz aşamadığı için, biz tüm insanlığın, bu tutkunun baskısı ve eziyeti altında kendini her zamankinden daha üstün ve güvende hissettiğine inanıyoruz. Belki de insanlığın özellikle bilgiye olan bu tutkusundan mahvolacağına inanıyoruz! — ama bu düşünce de bize bir şey yapamaz! Hiç Hıristiyanlık benzer bir düşünceden korktu mu! Sevgi ve ölüm kardeş değiller mi? Evet, barbarlıktan nefret ediyoruz, — bilginin gerilemesindense, insanlığın mahvolmasını tercih ediyoruz! Ve sonuçta: Eğer insanlık bir tutkudan mahvolmazsa, bir zayıflıktan mahvolacaktır: Hangisini istersiniz? Temel sorun budur. İnsanlık için ateşte mi, aydınlıkta mı yoksa kumda mı bir son istiyoruz? —
“Belki de baykuşlar insanlığa örnek olarak gösterilmelidir. Tek eşlidirler ve her yıl aynı yuvayı kullanırlar.”
Ansızın bir kuş ötüyor ve dünyanın bu unutulmuş köşesinde, bu küçük hareket bize güç veriyor; çünkü her şeyi yeniden düzene sokuyor…