tutu
@tnkrdg
omnia mutantur, nihil interit
Şu anda okuduğu kitap
“eşikle yüzleşmeden eşiği tam olarak kavrayamaz insan.”
aslında bir eşiktir insan. kendi eşiğini fark edebilmesi ve kendi eşiğine dair fikirler edinebilmesi için en çok da kendisini aşması gerekir. kendinden çıkmaktır belki de bu.
nietzsche'nin deyimiyle insan sahiden kirli bir nehirdir, kişinin kirlenmeden kirli bir nehri içine alabilmesi için derya olması gerektiğini vurgular.
insan, üst-insan ve hayvan arasında kalmış bir varlıktır. bu yüzden insanın sürekli bi çaba halinde olup, en büyük eşik olan kendisini aşması gerekir. diğer bir açıdan insan olmak, eksik yanlarının ve bir noktada kusurlu olmanın sonucudur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“kimsin?" "ne iş yapıyorsun?” ya da "nerelisin?" bu soruların tamamını yüzeysel sorular olarak düşünüp, aynı yüzeysellikte bir cevaptan daha fazlası için kendimizi yormuyoruz bile. Ama kafalarına silah dayasanız bile birçok kişi bu sorulara verecek gerçek bir cevap bulamayacaktır. biraz olsun zaman ayırıp nasıl olduğuna ve neyi temsil ettiğine dair hiç düşündün mü? yoksa önemsiz şeylerin peşinde koşmakla, yanlış etkileri taklit etmekle ve hayal kırıklığı, başarısızlık dolu ya da var olmayan yollarda yürümekle mi meşgulsün?
DelilikFelsefe
orta çağ skolastik öğretilerinin ironik eleştirisi konumundaki deliliğe övgü'de, cehaletle bilgelik arasındaki mücadelede iki önemli konu vardır. bunlardan ilki yüceltilmiş rasyonel davranışların esaretinden kurtulup hümanizma gereği çocuksuluğa ve saflığa ulaşmaktır. diğeri ise orta çağ entelektüellerinin, din görevlilerinin, soyluların, yani okuma-yazma bilme lüksünü elinde tutan sınıfın halk üzerinde yarattığı baskı ve zorbalığın, içi kof bilgeliğin yıkılmasıdır.