Haziranda, İstanbul HatırasıDuygu ve Düşünce
Haziranda, İstanbul Hatırası
Geçtiğimiz günlerde polisiye romanın önemli isimlerinden Ahmet Ümit’in İstanbul Hatırası adlı romanının diziye uyarlanacağını öğrendim. Yazarın bir çok kitabını daha önce okumuştum. Dizi başlamadan önce romanı yeniden elime aldım ve şu satırlarla karşılaştım:
‘ ’’Seni özlemişim...’’
Gülleri zor kurtardı aramızda ezilmekten.
’Kaç gün oldu görüşmeyeli.’ ‘’
Bir başka bölümde ise şöyle diyordu:
‘’Evengia’nın dişi teninden yükselen bu lavanta kokusu... Bir de iri mayıs gülleri... Bir de batmakta olan güneşin son ışıkları... Bir de, ‘’Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.’’ diyen Müzeyyen Senar’ın sesi... Yani şu anda beni sarıp sarmalayan ne varsa, hepsi, her şey sanki söz birliği etmişçesine, yaşadığım o vahşi, o cinayetlerle dolu acımasız dünyanın dışında, daha güzel, daha iyi, daha anlamlı bir hayat var diye sesleniyorlardı kendi lisanlarınca.’’
Bu satırları okurken yıllar önce dinlediğim bir şiir geldi aklıma: Haziranda Ölmek Zor. Hasan Hüseyin Korkmazgil’in kaleme aldığı bu şiir, haziran ayının taşıdığı güzellikler ile ölümün bıraktığı acıyı aynı mısralarda buluşturur. Şiir haziran ayında yaşamını yitiren Nazım Hikmet Ran, Orhan Kemal ve -bir söylentiye göre de- Ahmet Arif için yazıldığı söylenir.
‘’sokaktayım
gece leylak
ve tomurcuk kokuyor...’’
ve devam eder;
‘’bir de memed’in yüzü
bir de güzel İstanbul
bir de ‘’saman sarısı’’
bir de özlem kırmızısı
demek ki göçtü usta
kaldı yürek sızısı’’
Bu şiir yıllar boyunca birçok kişi tarafından farklı yorumlarla seslendirildi. Dilden dile kuşaktan kuşağa aktarıldı. Belki de bu yüzden, bir zamanlar sadece bir şiirde duyduğumuz duygu, bir bakmışsın roman olmuş sızmış yine yüreğimize. Aynı kelimeler olmasa da insanın içine aynı yerden dokunuyor.
İşte buna metinlerarasılık deniyor: Bir eserle
Melankoli bir okuma...Duygu ve Düşünce
Yarım bıraktıktan 10 gün sonra tekrar okumaya başladım, fena da olmadı, konusu çok ilgimi çekmesede çok yoğun duygular hissettiren bir okuma oldu,
En yoğun hissettirdiği duygu "Hüzün" oldu.
Kitabın sonlarına doğru "Gece Açan Çiçek mi Varmış" sorusu bana Hasan Hüseyin Korkmazgil'in "Gece Leylak ve Tomurcuk Kokuyor" dizelerini hatırlattı.
Okuduğu kitabı beğenmeyince yarım bırakmaktan çekinmeyen birisi olarak okumanızı tavsiye ederim
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir gün devasa bir porsuk ağacından bir tomurcuk düşer ve toprakla bütünleşerek filizlenir. Bu tomurcuk annesinden ayrıldığı için üzgündür ama artık tek başına bir ağaç olmasının vakti gelmiştir. Yanına gelen bir sığırcık kuşu ona hikayeler anlatır ve ona Woody ismini verir çünkü bu isim önceden tanıdığı cesur bir ağacın ismidir. Mevsimler geçer, orman oluşur ve Woody de bu ormanda büyüyüp kocaman bir ağaç olur. Üstelik bu ormanın en mutlu ağacıdır. Ne var ki Woody, bu güzel ormanı keşfeden insanoğlunun bencillikleriyle tanışmak zorunda kalmıştır. Dalları kırılır, çiçekleri koparılır ve eğer pes ederse mutsuz bir ağaç olarak yaşamına devam etmek zorunda kalacaktır. Mevsimler yine geçer ve ne olursa olsun baharın gelişi engellenemez çünkü Woody asla pes etmemeyi öğrenmiştir...
Bu bir çocuk kitabı ancak bizlerin de ders çıkarması gereken önemli bir konuyu işlemiş. Gönül rahatlığıyla çocuklarınıza okutabilirsiniz :)
Her Ay Okuyanlar Kulübü 
Özgür Balpınar
Her Ay Okuyanlar Kulübü Özgür Balpınar
Selam Benimle birlikte mutluluk ormanına doğru bir yolculuğa ne dersiniz??
Mutluluk ormanına yaklaşık iki bin yaşında devasa bir porsuk ağacı vardır. Sonbaharın sert rüzgarlarına dayanamayan bir tomurcuk dala tutunamayarak savrulur. Annesi olan porsuk ağacından uzaklaştıkça üzülse de yeni bir hayata başlangıç yaptığının farkındaydı. Toprak onu bağrına bastıktan sonra minik bir fidan olarak yeryüzüne tekrar "Merhaba!" der.
Minik porsuk ağacına konuk olan ve ona masal anlatan bir sığırcık kuşu ona isim verir: Woody
Çok sevdiği ormanda , uzaktan annesini görerek mutlu bir şekilde yaşayan Woody ormana davetsiz olarak gelen insanların insafsızlığı ile tanışır
Kurumaya yüz tutmuş minik fidanın ne yaşarsa yaşasın bir gün baharın geleceği ve tekrar çiçek açacağı umuduna tutunmasını ve yaşam azimini, dostluğa verdiği önemli, doğanın döngüsünü , sabretmeyi ve vazgeçmemeyi öğrenmesini okuduğum bu tatlı kitap her yaşta hitap ediyor.
Woody 'nin dediği gibi " Eğer siz vazgeçmezseniz, bahar gelmekten hiç vazgeçmeyecek."
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar KulübüRamazan ganimetiİnceleme
Her sene farklı bir yazardan Kuran okumaya gayret ederim. Allah kabul etsin. Bu yazarın tarzını da genel anlamda beğendim. Farklı bakış açıları ve “hikmet” sunuyor. Gerçi hikmeti Kuranın bizzat kendisi sunuyor ama olsun yazar da bi dürtüyor insanı sonuçta. Sadece bazı eski “yorumları” değiştirmemiş. İsrailiyyattan ve erko egemenliğinden kalma dönemsel bilgileri güncellemek lazım. Onları eleştirebilirim. (Darabe fiiline vurmak değil, ayırmak anlamı vermek doğru; ya da tomurcuk kelimesini cennetteki bağ bahçe tomurcuğu olarak çevirmek doğru olur gibi) Onun dışında biraz sert ve heyecanlı bir üslubu var yazarın. Ona da alışıyorsun:) Velhasıl bu sene ne anladım özetliyim. Bi kere her şey Kuranda var. Vallahi de var, billahi de var. Tamamen bir yaşam rehberi kendisi. Ben üç tane temel motto çıkardım. 1.Namazı hissederek kıl 2.Sadaka ve zekatı sürekli ver 3.Salih amel yap. Bunları yap ve mutlu ol. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim; farklı yazarlar, farklı bakış açıları demek. Ve en önemlisi de Kuranı anlamak uğruna sarf edilen çaba, bence çok kıymetli. Feyzimiz ve nurumuz bol olsun efenim. Teşekkürler.
Puan vermedi
“Aşk, zorla tomurcuk vermesini istediğin bir sera çiçeği değildi. Aşk, yol kenarında beklenmedik şekilde açan bir çiçekti." Sarah Jio'nun en bilinen metaforlarından biri olan bu söz, aşkın doğallığını ve zorlamayla elde edilemeyeceğini anlatan şiirsel bir tespit.
