Ülkede kitap çıkartan yeni yazarları okumam normalde. Ama değerli bir sohbetin hediyesi olduğu için ona vakit ayırdım. Kitapta hoşuma giden şeyler oldu elbette. Okuduğunuz her kitapta yeni bir bakış açısı kazanırsınız zaten. Düşünce yapısı olarak çok zıt olduğum bölümler de oldu. Eksiler artıları götürmüyor tabi ki. Ancak edebi değeri olan bir kitap kesinlikle değil. Bir denemeydi sadece, bir yaşantının kıyıda, köşede tutmuş olduğu bir günlük. Başka bir şey ifade etmiyor. Dili fazlaca sade ve anlatımı tamamen sohbet havası taşıyor. Bu tarz kitaplara çok vakit ayırmak istemiyorum. Ancak mola verdiğim zamanlarda zihnimi dinlendirmem için ideal olabilir. Kitabı da zaten molaya çıktığım zamanlarda, serviste vs. okudum. :) (Yine de her önüne gelen kitap çıkartıyor gerçeğini değiştiremedi.) Umarım keyif alarak okursunuz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kişisel gelişim kitapları arasından çekilebilecek cinsten olduğunu düşünüyorum. Ve yer yer etkileyici de. Bir sürü yorum yapılmış. Üslubu ve benzeri şeyler üzerine. Bu üslup ile; Kemal Tahir, Namık Kemal, Recaizade Mahmut Ekrem vb. bir yazarımız yazmış olsaydı bu kadar tuhaf karşılamak, basite indirgemek mantıklı olabilirdi. Saçmalamışsınız demek istiyorum. Avrupa'nın televizyon ve sinemasında diyalogların, o topluma has bir hava taşıması gibi, yazarın kişiliğinin ve kültürünün de üslubuna dökülmesi kadar doğal ne olabilir? Ayrıca kişisel gelişimi bir öyküyle sunarak kişisel gelişimden fazlasını çıkartmanızı istemiş yazar. Ee tabi çıkartamıyorsanız ayrı. 3 milyondan fazla okunmuş bir yazar size bir şeyleri kanıtlamak için efor sarf etmese gerek. Hayır yani 3 milyondan fazla satmış dünya genelinde. Bir Kahraman Tazeoğlu trajedisi yaşatamamış belli ki. Neyse işte. Güzel kitap. Zamanımı çalmadı.
Kitabı bitirdiğimde sabahın 06:00 sularında, oturduğum eve yakın, 7/24 açık olan bir simit kafedeydim. Oldukça zorlanarak okuduğum (konusu gereği ağır bir roman) bu kitabı, sayfaların beni sürükleyip durduğu kaostan (birçok şey ifade edilebileceği için kaos) bir an bile ayrılmayıp, sabahlayarak ancak bitirebilmiştim. Bu bende belli başlı konularda teknik hâline gelmiş olsa gerek ki; bu kitabı okumaya başlamadan önce de hakkında en ufak bir eleştiri okumadım, yorum almadım. Benim için bunlar, sadece kapağın üzerindekilerle sınırlıdır. Kitabı okuduktan sonra yapılması gereken bir eylem olduğunu savunuyorum bunun. Böylece vâkıf olduğum bir kitaptaki konu, olay örgüsü ve karakterlere karşı yapılan yorumlar ile; insanların tepkilerini gözlemleme, kişiliklerinden ufak bile olsa (beden dili değil sonuçta, sadece yazı dili) yansımaları görme fırsatı buluyorum. Bu sefer de aynı şeyi yaptım. Bu site ve başka sitelerde tabi. Ancak okuduğum eleştiriler, bu güçlü ve pek başarılı roman için yapılabilecek en değersiz eleştirilerdendi. Bu eleştirilerden günümüz toplumunun çürük kokusunu almak hiç zor olmuyor inanın. İsterseniz defalarca okuyun o olumsuz eleştirileri. Dediğimi anlayacaksınız. Sorun, kitaba yapılan eleştirinin olumsuz olmasından ziyade, eleştirinin nasıl bir bakış açısıyla yapıldığı. Gözlemlerim kitapta yaşanan şeyler kadar rahatsız edici. Ve kitapla ilgili de olduğundan bu duyarlı, duyarsız kalmak dengesizliğini bir kez daha ortaya koyuyor insanlar. Mesela şöyle böyle anlatabilirim demek istediğimi. (Anlatabilirim miyim acaba? :)) Dünyada ve Ortadoğu ülkelerinde yoğun olmakla birlikte her gün çok kötü şeyler yaşanıyor. İnsanlar 1000/1'ini bile bilemiyor bunların. Ne kadar gelişmiş bir haber, bilgi ağına sahip olsak bile.. Bilgili, ancak duyarlı bir insan olmadığınız
Tüm duygularınızı; yenik bir adamın hayatını anlatan genç bir kadının mektubunda, ortalığa saçılmış ve unutulmuş hâlde buluyorsunuz.. Ve kitabın sonunda hissettiklerinizle, R gibi bir kez daha yenilgiye uğruyorsunuz. Keyifli okumalar.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Gerçeği öyle saydam bir hâlde işliyor ki; duygusal gibi görünen yazı dili, sizi farklı noktalara götürüp getirirken gerçeği suratınıza çarparak, aslında hiçbir şeyin duygusal yaklaşacak kadar basit yaşanmadığını anlatıyor.
