Okul. Çiçek. Çiçek. Okul...
Godofredo sınıfıma girene dek her şey gayet iyi gidiyordu. İzin isteyip Dona Cecília Paim'le baş başa konuşmaya başladı. Konuşurken bir yandan da bardaktaki çiçeği işaret ediyordu. Sonra çıkıp gitti. Öğretmenim üzgün gözlerini bana çevirdi.
Ders bitince beni yanına çağırdı.
"Seninle konuşmak istediğim bir şey var, Zezé. Bekle
biraz."
Çantasını toplamaya başladı, ama ne kadar toplasa da bitmiyordu. Benimle konuşmayı hiç istemediği belliydi, oyalanarak cesaret kazanmaya çalışıyordu. Biraz sürse de sonunda başardı.
"Godofredo bana seninle ilgili çok fena bir şey anlattı, Zezé. Anlattığı doğru mu?"
Başımı olumlu anlamda salladım. "Çiçek mi? Doğru, efendim."
"Ne yaptın, anlatır mısın?"
"Sabahları erkenden kalkıp Serginho'nun evinin bahçesine uğruyorum. Bahçe kapısı kilitli değilse çabucak girip bir çiçek çalıyorum. Zaten orada o kadar çok çiçek var ki eksikliği fark edilmiyor."
"Olabilir. Ama bu yaptığın doğru değil. Bir daha sakın böyle bir şey yapma. Hırsızlık olmasa da küçük bir
'aşırma' sayılır."
Hiç de değil, Dona Cecília. Dünya Tanrı'nın değil mi? Dünyadaki her şey Tanrı'nın değil mi? Öyleyse çiçekler de Tanrı'nın..."
Kurduğum mantık karşısında şaşırıp kalmıştı.
"Başka türlü çiçek getiremezdim, öğretmenim. Evimizde çiçek bahçesi yok. Çiçek pahalı bir şey... Masanızdaki bardağın sürekli boş kalmasını istemedim."
Zorlukla yutkundu.
"Arada sırada bana seyyar satıcıdan kremalı çörek almam için para vermiyor musunuz?"
"Her gün vermek isterdim. Ama hemen ortadan kayboluyorsun..."
"Her gün kabul edemem..."
"Neden?"
"Sınıfta beslenme saati için yiyecek getirmeyen başka fakir çocuklar da olduğundan."
Çantasından mendilini çıkarıp belli etmeden gözlerini sildi.
"Corujinha'yı bilmiyor musunuz?"
"Corujinha kim?"
"Hani zenci bir kız, benim boyumda,
Ah be Paşam!Alıntı
"İki kadın beni sevdi. Biri ben olduğum için hiçbir şey beklemeden, biri mevkim için."
Mustafa Kemal Atatürk
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir Fransız şairin şiiri.
"Hayat kısadır
Biraz hayal
Biraz aşk
Sonra iyi günler
Hayat boştur
Biraz kin
Biraz umut
Sonra iyi akşamlar."
Kadın saçlarını genelde tam ortadan dümdüz ayrılıp iyice tepeden topuz yapardı. Fakat bugün ayrım yeri düzensiz, şekilsiz ve öfkeli yılanlar gibi kabarıktı.
Kim olursa olsun, madem imanı var, o noktada kardeşimizdir. Bize düşmanlık da etse mesleğimizce mukabele edemeyiz. Çünkü daha şiddetli düşmanlar ve yılanlar var.
Elimizde nur var, topuz yok. Nur incitmez, ışığıyla okşar.
