Puan vermedi
E.M.Cieron , bir aforizmasında yazarın kaynağının utançları olduğunu söyler. Bu gerçek anlamda yazarın tanımıdır. Bunu yapmayan yazar gene Cirona göre ya saldırır ya da kopya çeker. Yazar ve kitapları değerlendirirken -- bir Dostoyevski hayranı olarak ki kendisinin de kaynağı yaşanmışlıklarının utançlarıdır - Cironun bu sözünü dikkate alırım. Zira Tostoy da bir sanat eserinde aradığı 3 özelliği; İçerik, İçtenlik ve Teknik olarak sıralar. Cieron ve Tolstoyun kriterlerini bu eser yaterince karşılıyor. Böyle bir kitapla karşılaştığın da hazine bulmuş gibi seviniyor bu garip. Ve diğer yazmış ve yazacak eserleri takibime giriyor haliyle.
Tavsiye üzerine ve çerez misali olan bu kitabı hiçbir
beklentim olmadan okumaya karar verdim. Ve bingo, Büyük ikramiye. Yazarın dilini sevdim öncelikle onu belirteyim. Kitabın adını okuduğumda bir gerilim, bir polisiye mi acaba diye sordum. Alakası yokmuş. ilk satırlarda ki izlenimim Kafka'nın yahut Oğuz Atayın Babasına ithafen yazdıkları bir hesaplaşma gibi bir eserle karşı karşıya olduğum idi. Ama o ne... O ufacık kitapçık, sen nerelere evrildin öyle ya Edouard Louise senin içinde ne çıktı öyle.
Çarlık Rusya Döneminde geçen eser, hayatı boyunca küçümsenmiş ve silik bir karaktere sahip olan Akaki AKAKİYEVİÇ'in, eskiyen paltosunun yerine yeni bir palto alma mücadelesini anlatır. Tekdüze bir yaşam süren bu devlet memuru, büyük fedakârlıklarla yeni paltosuna kavuşur ancak mutluluğu yankesicilerin paltosunu çalmasıyla son bulur. AKAKİYEVİÇ, adalet arayışına girdiğinde, Rusya'nın ikliminden daha soğuk olan bürokrasisiyle tanışır ve trajedinin kapıları aralanır. Eser, yayımlandığı dönemde ve sonrasında Rusya için büyük önem taşır, öyle ki TOSTOY'un, "hepimiz GOGOL'un paltosundan çıktık" sözü, bu hikâyenin edebi mirasını ve sonraki kuşaklara olan etkisini ortaya koyar.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
#İtiraflarım-Tolstoy
Roma rakamlarıyla numaralandırılmış 16 bölümden oluşmaktadır.
Tolstoy okumak için 'İnsan Ne İle Yaşar?'dan sonra okunabilecek ilk kitabıdır. Çünkü Tolstoy'u, yaşamını, duygularını ve düşüncelerini anlamak bakımından bir el rehberi niteliğindedir.
Kitap; Tolstoy'un hayatından intihara, yaşama ve ölüme dair duygu ve düşüncelerini içeren sarsıcı bir otobiyografidir.
Tostoy'un içsel arayışlarını, yaşam zorluklarını samimi bir dille anlatmaktadır. Derin felsefi sorgulamaları içermektedir.
Hayatın anlamını sorgulayanlar için önemli bir ışık niteliğindedir. İnsanın varlık nedenini sorgulamaktadır.
İç bunalımlar, çelişkiler, gerçeğin peşinde koşma arzusu, gelgitleri, savrulmaları içermesi bakımından dikkat çekicidir.
Altını çizdiğim çok sayıda satır içeren kitabı, ben büyük bir keyifle okudum.
Sizlere de kuvvetle tavsiye ederim.
Keyifli Okumalar Dilerim.
Etkileyici bir eser
Kitap 1885’te yayınlanmıştır ve 3 hikayeden oluşmaktadır.
Lev Tostoy bu hikayelerinde vurguladığı şey; insana insan gerektiği ve her şeyin kökünde,sevginin varoluşudur. Düşünsenize sevgi olmasa,dünyamız olur muydu? Bizler olur muyduk?
Sahiden insan neyle yaşar?
Kendime bu soruyu sorduğumda,bir çok cevabım oldu. İnsanız işe doğamızda tüketmek olduğundan mıdır bilinmez,doyumsuzuz. Nefsimizle,her şeyimizle hemde. Hikayeyi okuyunca “aaa tabii ya sevgi,merhamet duygusu” gelmiyor ilk anda insanın aklına. Biz bu duyguları da tüketiyoruz çünkü. Ben ilk hikayeyi okuduğumda,o kadar etkilendim ve kitaba bağlandım ki anlatamam.
2 hikaye ise mükemmeldi. Veridiği mesaj,duygularımızı soktuğu durum,tam manasıyla anlam deryasında yüzdüm. Şu beni en etkileyen sözlerden biri oldu;
“2 metrelik toprak doyurmuştu Phom’un gözünü”
Aç gözlülüğü, doymak bilemeyen nefsi öyle güzel özetlemiş ki. Pahom azıcık bir toprak sahibi olmak için yollarda kalbi patlarcasına,ciğerleri çatlarcasına can hıraş koşturarak can veriyor ve hiç bir şeye sahip olamıyor. O çektiği acı bir yana dursun…
Tıpkı aç bir köpek gibi ; gözleri büyüdü,ağzındaki sular çenesinden bedenine süzüldü,nefesi hırıltılı ve düzensizce çıktı ağzından,ağzında ki dişleri aç bir kurt gibi yırtıcı edasında görünüyor hayalimde. Phom’un aç gözlülüğünü aptallığı doyurdu işte. Dünayadaki hiç bir şey beş para etmezdi.
3. Hikaye’nin ise bundan aşağı kalır yanı yoktu. Bey ve uşak kar okyansunda kayboldu. Yollarını asla bulamadılar. Belki de efendi son anda doğru yolu buldu. Merhamet etti uşağına. Ancak çok geçti. Ya da değildi.. Erich Fromm’un sözü ile noktalayacağım,”Aç gözlülük,insanı asla doyuma ulaşmadan,ihtiyacını karşılamak için sonsuz bir çaba içinde tüketen dipsiz bir kuyudur.“
Bu hikayeyi mutlaka okuyun derim.Okuması çok keyifli ve
Müasir Azərbaycan ədəbiyyatına aid əsərləri niyə oxuyaq? Bu sual əvvəllər məni elə də, narahat etməsə də, son zamanlar ağlımdan çıxmayan suallardan biridir. Bir tərəfdən müasir Azərbaycan ədəbiyyatından çox kitab oxumadığım üçün özümə bu cür təsəlli verirdim. Axı Dostoyevski, Tostoy, Qoqol, Jül Vern, Emily Bronte kimi dünya ədəbiyyatının nəhənglərinin əsərlərini oxuyaraq, daha dərin fikirlərlə tanış olmaq və ədəbiyyat aclığını şah əsərləri ilə doyumunu təmin etmək haradasa daha məntiqli görünürdü. Mən də, əksər "elit oxucular" kimi öz millətimin yazıçısını bəyənmirdim. Lakin bu bəyənməmə qərarı rasional şəkildə verilməmişdi. Sadəcə axmaq bir önyarğı və üzərində düşünülməmiş, unudulmuş qərardan ibarət idi.
Məsələyə obyektiv yanaşmağa çalışsaq, Azərbaycan ədəbiyyatının da, xüsusilə müasir Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafı, keyfiyyəti üçün bir ümid var. Bu ümidi şübhə müşayiət edir. Bir şeydən əmin olmaq üçün isə onu tanımalısan. Ona görə də, mütaliəmə müasir Azərbaycan ədəbiyyatına aid kitablara yer ayırmışam.
Bunlardan biri də, bugün bitirdiyim Quberniya kitabıdır. Əsər Azərbaycanın Rusiya tərəfindən işğalından bəhs edən antiutopik povestdir. Əgər siyasətlə maraqlanan birisinizsə, 1984 tipli əsərləri bəyənirsinizsə, bunu da, sınamağa dəyər. Əsərdə bəzi ümumi məsələləri qeyd eymək istəyirəm. Bəzi məqamlarda hadisələrin motivi çox məntiqli deyildi. Birini deməklə kifayətlənəcəm. Misal üçün, dindarların hamısının sorğulamadan insanları döyməyə, öldürməyə getmələri mənə görə real bir şey ola bilməz. Yəni ən azı bir nəfər bunu sorğulamalı idi. Düşünülə bilər ki, bu antiutopik əsərdir, burada hər şey ola bilər. Xeyr, hadisələrin motivi məntiqli olmalıdır. Real həyatda əgər belə bir şey olsa necə olar sualını yazıçı həmişə özünə verməlidir. Bir də, insanlar bu qədər ancaq
En büyük Rus yazarlardan olmasına rağmen Tostoy hakkında pek iç açıcı bir inceleme yapmayacağım.
Tolstoy, kendinden 16 yaş küçük biriyle evleniyorsun ve 5 tanesi bebekken ölmesine rağmen 13 çocuk dünyaya getiriyorsun. Eşin Sophie eserlerini defalarca el yazısıyla kopyalayıp yazarak senin en büyük yardımcın oluyor. Sen ise mutlu evlilik yoktur düşüncesiyle bir kitap kaleme alıyorsun. Kitapta kadınlar hakkında olmayacak sözler söylüyorsun. Kadını cinsel bir obje, köle, korkması ve kısıtlanması gereken bir yaratık gibi gösteriyorsun. Kadınların giydiği açık kıyafetler sana göre bir ahlaksızlık belirtisi. Kendi güzelliğinin farkında olan kadınlar kesinlikle aldatma potansiyeline sahip ve hatta kadın sürekli çocuk doğuracak ki kendine bakmaya zamanı kalmayacak. Bu nasıl bir zihniyet? Sanatın, müziğin, dansın tehlikeli olduğunu söylemen konusuna hiç girmiyorum bile.
Birinden tavsiye alırken önce o bu konuda ne yapmış ona bakmak gerekir diye düşünüyorum. Tolstoyla uzun bir süre görüşmeyeceğime eminim. Ve Tolstoy'un bir insana veya bir sanata aşık olmadan ölüp gittiğine..
