Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatta olmak demek iniş çıkışlar yaşamak, dengesizlikler içinde denge bulmak demektir.
Her şeyi dengeli bir hayat bize göre değildir ve ölümle eş değerdir.
Sonuca Varma ve Genelleme TakıntısıAlıntı
Meşhur bir hikaye vardır, belki siz de duymuşsunuzdur: Oğluyla birlikte yaşayan Kızılderili adamın çok kıymetli bir atı var. Bir gün bu at çiftlikten kaçıyor. Tabii komşuları gelip "Tek varlığınız o attı, çok kıymetliydi, o da gitti..." diye ah vah ediyorlar. Adam diyor ki: "Bir dakika, şu anda tek bildiğimiz atın kaçması. Niye üzülüyorsunuz?" İki gün sonra o at, yanında hepsi de birbirinden güzel beş kısrakla geri dönüyor. Komşular bu sefer: "Haklıymışsın, at kaçıp beş kısrakla geri döndü, ne güzel oldu!" derken, bilge yerli: "Bir dakika, sadece beş kısrak daha geldi. Bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilemeyiz. Acele ediyorsunuz." diye onları uyarıyor. Sonra adamın oğlu, o yabani kısrakları eğitirken düşüp bacağını kırıyor. Komşular bu kez de "Eyvah! Tek yardımcın olan oğlun bacağını kırdı. Bu çok kötü oldu!" diyorlar. Adam da "Şu anda olan tek şey, oğlumun bacağını kırmış olması. İyi veya kötü mü, onu bilmiyoruz." diyor. Derken o ülkede bir savaş çıkıyor, eli ayağı tutan herkes askere alınıyor. Yerlinin oğlu bacağı kırık olduğu için tabii ki askere alınamıyor. Komşular bu sefer de" Bak, haklıymışsın. Oğlun sana kaldı... " diye seviniyorlar. Bunun üzerine adam diyor ki: "Siz erken sonuç çıkarma hastalığına tutulmuşsunuz. Sadece olaylar olur, bekleyip görün, ne olacağını daha sonra fark edersiniz."
Benzer bir halin tüm insanlarda adeta bir hastalık düzeyinde yer ettiği malumdur. Bir hadiseyi iyi veya kötü, faydalı veya zararlı gibi etiketlere etiketlemeden rahat edemeyiz. Zihnimiz hemen ileri doğru bir sıçrama yaparak her şeyden sonuç çıkarmaya çalışır. Halbuki şu anda olan tüm olaylar, sadece olaylardır; duygusal olarak kendiliklerinden bir mesaj taşımazlar. Siz onlara hangi duyguyu yapıştırırsanız onlar da o hale dönüşür.
Yüreği katılaşmış duyarsızlaşmış insanlar da verdikleri acıları duyamadıkları için kalpleri sağır veya kör desek yeridir, empati beklemek boşuna. Hasta böylesi insanlar. Psikoterapiye ihtiyaçları var.
Felsefebulvari
@Felsefebulvari
·Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekte algılanmayan zaman da öyle boşa gider.
Kitap okuyana otobüste yer vermek1000Kitap
Geçen gün otobüse bir hanımefendi bindi, binerken elinde kitap taşıdığını görmüştüm, tam çaprazımda ayakta duruyordu sırtı bana dönüktü kenara dayanmıştı, bir süre sonra düşündüm ki kitap mı okuyor acaba tam gözükmüyordu, şöförün dikiz aynasından kafayı uzatarak baktım ayakta savrula savrula loş ışıkta kitap okumaya çalışıyordu. Saatlerdir ayakta çalışmış olmama ve yorgun olmama rağmen yer vermek istedim çünkü ayakta kitap okumasını çok takdir ettim. Hanımefendi isterseniz buyurun oturun dedim, yok sağolun oturun siz dedi, ben de olsun olsun buyrun dedim teşekkür edip oturdu sonra arkaya ilerledim. Otobüsten indikten sonra öndeki koltuğa baktım halen okumaya devam ediyordu. Nedense kendimi çok iyi hissettim içimde tatmin edici bir duygu hissettim, sanırım buna ihtiyacım varmış:)